|
maandag 22 februari 2010 |
Verkiezingen
|
De strijd is losgebarsten. Politieke partijen strijden om hun kiezers. Alles wordt uit de kast gehaald. De VVD geeft opdracht aan I&O Research om nog eens twee vragen toe te voegen aan hun peiling. Natuurlijk op kosten van de VVD. De PVDA heeft de kraam vol liggen met hebbedingetjes en blokjes kaas en lauwe chocolademelk. Alsof het allemaal niets kost.
Wij van het CDA houden het sober, moet ook in deze tijd. Wij hebben met kerst voedsel- pakketten weggegeven en dat voelt wel wat beter dan hebbedingetjes aanschaffen.
Verschil moet er zijn en dat is al te merken aan de campagne.
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
 Reageer
|
|
donderdag 18 februari 2010 |
Emoties
|
Nr. 5 / Emoties.
Alleen bij het woord emoties zult u al schrikken en denken waar gaat dit weer naar toe? Dit stuk gaat over emoties en drijfveren of te wel motivatie.
Zoals u misschien weet, studeer ik nog. Coaching en begeleiding. Voordat het echte coachen begint, worden wij eerst gescreend. Hoe zitten we in elkaar, waarom doe je bepaalde dingen. Super interessant en confronterend. Leuke testen die ik thuis gelijk ga uitproberen. Ik moet natuurlijk goed oefenen, dat begrijpt u wel.
Zoals iedere inwoner van de gemeente Enschede heb ik een aantal rollen te vervullen: de moeder, echtgenote, zakenvrouw, aspirant-raadslid enz. Voor iedereen is dat weer anders en aan emoties dan ook geen gebrek! Laat ik over mijn rollen eens iets vertellen.
Moeder zijn: misschien is deze rol alleen maar emotie. Blijdschap en dankbaarheid voor het feit dat we kinderen hebben gekregen, bezorgdheid als ze ziek zijn of later bij het uitgaan, boosheid, liefde die in alles overheerst en dan het moment dat je je realiseert, ze staan op eigen benen, wonen niet meer thuis en je weet dat het geweldige meiden zijn. Het vervult mij met trots.
Echtgenote: Al 32 jaar getrouwd en mijn man houdt zijn hart vast als ik aan het schrijven ben, hij is het stukje van vorige week van Jan de vuilnisman nog niet vergeten. Was voor hem ook een emotie; lachen. We hebben het goed en zijn er dankbaar voor.
Zakenvrouw: Ik help mensen o.a. om van hun huis een THUIS te maken. Meestal begin ik met buiten, ik ben stapel gek op de natuur en vind dat je dat vanuit het huis op alle manieren moet kunnen zien. Elke vogel, bloem en boom is meegenomen. Mijn liefde ligt bij boerderijen en oude huizen, eigenlijk alles wat oud is vind ik mooi. Hier in Twente kan ik mijn hart ophalen en ik kan mij vreselijk opwinden als er een oud huis of boerderij wordt gesloopt. Vernietiging van cultuur. Wij wonen in een oud huis (200 jr.) en in elk vertrek vind je wel iets van vroeger. Latjes waar de worsten aanhingen te drogen, op oude gebinten zijn hartjes gekerfd met initialen, een Bentheimerput in huis van 9 meter diep en het allermooiste is het schrijven wat ik vond op de houten binnengevel op de zolder.
Op 13 april 1922 schrijft Johan Wargerink:
eerste zomerdag,
voor die tijd immer vriezen en zeer slegt weer,
rogge en gras nooit zoo slecht gestaan,
verleden zomer alles verdroogd,
thans zeer beperkte hooivoorraad.
In al het vee dalende prijzen.
Ontroerend niet? Ook in 1922 had Johan Wargerink een emotie: ZORGEN. Dan moet je de gevel isoleren en welke idioot zou zo iets nou weg timmeren, ik niet, dus is er een mooi luikje voor gemaakt. En zo kom ik op mijn nieuwe rol.
Aspirant-raadslid: Hoeveel oude gebouwen hebben we nog in onze gemeente? Niet veel, dus ik zeg BEWAREN! Nieuwbouw beter? Nonsens. Ook oude gebouwen kun je prima isoleren. Natuurlijk kun je ook nieuw bouwen, alleen doe dat op een verantwoorde wijze, niet door middel van sloop van cultuurerfgoed! Elke keer als ik op de rotonde rij bij het Dishhotel, kijkt mij dat rode bakstenen gebouw van Euregio mij aan. Links zitten er onder elkaar ronde ramen en dan alleen een kale, lelijke muur. Wat zou het mooier worden met een oude boom er voor! Natuur is zo belangrijk. We zitten hier echt met ons allen in een prachtige gemeente. Veel groen, prachtige oude houtwallen, poelen. Daarom zorgt toerisme en recreatie ook voor extra arbeidsplaatsen.
Als je raadslid wilt worden, vraagt iedereen waarom wil je dit? Ik zeg dan altijd, omdat ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor de maatschappij. Dooddoener denkt dan iedereen, want dit wil elk raadslid. Toch blijf ik het zeggen, want na al die testen tijdens de studiedagen komt een aantal drijfveren / motivaties naar voren: rechtvaardigheid, hulpvaardigheid, zorgzaamheid, maar ook plezier, familiegeluk en humor.
Dat is wat ik wil voor de inwoners van de gemeente Enschede. De ouders zullen zich erkennen in mijn moederrol, want je wilt het beste voor je kinderen. Mijn rol als echtgenote ligt anders, want er is maar één met mij getrouwd en die is er mooi klaar mee. Als ondernemer ben ik blij met werk en ik denk dat dit één van de essentiële behoefte is van alle inwoners. In mijn laatste rol hoop ik door te groeien naar raadslid. Zorgen dat mensen werk hebben, tevreden zijn, goed wonen met de natuur in hun directe omgeving.
Het is een lang verhaal geworden en dat te bedenken dat ik nog veel meer emoties heb!
U gaat hopelijk binnenkort STEMMEN. Welke emoties spelen bij u mee?
Nr. 5 / Margriet Visser
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
zondag 14 februari 2010 |
Welzijn en inwoners van de gemeente Enschede
|
Afgelopen vrijdag hadden de politieke partijen een uitnodiging van Alifa om eens een kijkje te nemen achter de schermen.
We zijn begonnen met een gezamelijk ontbijt met moeders en hun kinderen. Leuk, om met elkaar in gesprek te zijn met de kleintjes om ons heen
Daarna zijn we gaan kijken bij hun loodsenproject, een allochtoon die wordt gekoppeld aan een vrijwilliger die hem of haar wegwijs maakt in de gemeente. Toen zijn we gaan kijken bij het volgende project: jonge tienermoeders. De jongste moeder is dertien. Ik vond het heel indrukwekkend! Nog een presentatie van de Mast en de ouderen waren als laatste aan de beurt. We hebben gezamelijk met hen gegeten, dan merk je hoe belangrijk de mensen het contact met elkaar vinden. Dan is 1 keer in de week eigenlijk te weinig.
Met een hoop nieuwe ervaringen huiswaarts gekeerd. Met complimenten voor Alifa.
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
donderdag 11 februari 2010 |
Strooien.
|
Vanavond, 11 februari was ik bij de vergadering van Wijkraad Wesselerbrink. Elke keer is er weer veel animo van de buurtbewoners. Mooi om te zien, hoe betrokken iedereen is.
Het ging deze avond ook over het strooien. Het is voor de gemeente niet altijd gemakkelijk.
Dit jaar was er 2500 ton ! zout ingekocht bij Akzo. Bij een normaal jaar heeft de gemeente ongeveer 1600 ton zout nodig. Niet alleen de gemeente Enschede zit zonder zout; bijna elke gemeente in Nederland.
Gelukkig komt er binnenkort weer 400 ton zout richting Enschede, alleen , u moet zich eens voorstellen, een rondje Enschede strooien kost 35 ton zout. Van 400 ton kun je niet al te veel rondjes rijden.
Wees dus heel voorzichtig met rijden, ze doen dus echt hun best bij de gemeente!
Bovendien te veel zout inkopen is ook geen optie, want oud zout doet niks meer!
Binnenkort wordt het vast wel lente. Bij mij in de tuin is het al zover, ik heb sneeuwklokjes boven de grond staan.
Margriet
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
maandag 8 februari 2010 |
Het zal je maar gebeuren deel 4
|
Hierbij dan het laatste verhaal van Karin, waarbij ik tot een grote ontdekking kwam. Hebben we in Enschede daadwerkelijk maar 1 invalidentoilet? Dit ga ik uitzoeken.
Ik hoop dat alle lezers van mijn weblog een beetje meer begrijpen wat het is om gehandicapt te zijn. Ik heb voor Karin diepe bewondering zoals zij met alles omgaat en nog positief is en blijft.
Het zal je maar gebeuren….slot
Waar loop je nou zoal tegenaan als je zo gehandicapt raakt als mij zo plotseling is overkomen? Laat me allereerst zeggen dat je vooral de moed niet moet laten zakken en zeker niet tegen jan-en-alleman moet roepen hoe zielig je bent, want daar schiet je al helemaal niets mee op. Een positieve levenshouding is, naast de nodige professionele medische en paramedische hulp en vooral ook de steun van degenen die je lief zijn, het allerbelangrijkste om je rug recht te houden, hoe moeilijk dat soms ook is.
Maar grote tegenvallers zijn er wel degelijk! Wat te denken van het feit dat je na een jaar je baan, waar je met hart en ziel aan verknocht was, verliest en je salaris, voortaan uitkering, ziet teruggaan tot 85 procent? Aanvankelijk was dat zelfs 70 procent, maar na een bezwaarschrift te hebben ingediend op grond van mijn zware handicap, kwam het UWV -de uitkeringsinstantie- daarop terug en besloot alsnog tot die 85 procent. Op zich is die teruggang al erg genoeg, omdat het leven juist duurder is geworden, maar dat je pensioenopbouw stokt en op dat lagere niveau blijft gebaseerd, is op termijn natuurlijk nog veel ingrijpender. Ook is het knap vervelend dat je vakantie-uitkering blijvend op die 70 procent wordt gebaseerd terwijl ik intussen heb gemerkt dat vakanties met mijn handicap juist een stuk duurder zijn dan voor valide mensen!
Ook is me wel duidelijk geworden uit de maandelijkse rekeningen dat gedwongen thuis zijn het nodige extra geld kost. Als je van 8 tot 5 buiten de deur aan het werk bent, staat niet bij jou thuis de hele dag de radio of tv aan, branden niet voortdurend de nodige lampen, en zit je op kosten van de baas achter de computer en niet die van jezelf, en ga zo maar door. Dat scheelt toch tientjes per maand, die ik heel goed voor andere noodzakelijke dingen kan gebruiken! Ook moet ik voor de dagelijkse verpleging en verzorging en de ingehuurde huishoudelijke hulp een forse eigen bijdrage betalen van een paar honderd euro per maand en dat hakt er behoorlijk in! Verder moet ik voor vakanties in parken met aangepaste huisjes voor de ingehuurde (para-)medische hulp en verzorging en gebruikte materialen het nodige extra betalen. Als mijn ouders me niet zo nu en dan wat zouden toestoppen of een rekening voor me zouden betalen, was mijn faillissement al gauw in zicht.
Dan ga ik er natuurlijk geregeld op uit om in het naburige winkelcentrum de inkopen voor mijn natje en droogje te doen, een cadeautje te kopen voor een jarig kind, en dat te doen wat ieder ander in winkels doet. Bij de grote supermarkten gaat het redelijk goed met mijn rolstoel, maar in winkels als Blokker en Kruidvat gaat het regelmatig mis. Daar staan de rekken zo dicht bij en tegen elkaar dat ik maar weinig manoeuvreerruimte overhoud en geregeld een hoog opgetaste stapel artikelen omverrijd. Dat leidt de eerste keer nog wel tot enige hilariteit, maar als een winkeljuffrouw dat voor de derde keer in een week overkomt en weer aan het opruimen moet, wordt ze daar toch niet echt vrolijk van. Erger is dat bij het verlaten van de winkels vrijwel altijd het alarm afgaat en dan zie je de mensen denken: ‘daar heb je weer zo’n gehandicapte op het dievenpad’ J!! Het allerergste is eigenlijk nog dat je bij een hogere opstelling van artikelen niets zelf kunt pakken, nergens goed bij kunt om het wat beter te kunnen bekijken en ga zo maar door. Dan kom je bij de kassa om af te rekenen en kun je niet bij het pinapparaat of je kunt je pasje niet zonder hulp door het gleufje krijgen. Dan voel je je pas echt onthand, al moet ik zeggen dat het personeel altijd heel behulpzaam is, zeker als ze je eenmaal wat beter hebben leren kennen, wat overigens ook voor heel veel klanten geldt.
Op weg naar de winkels heb je trouwens ook al de nodige hindernissen en obstakels moeten overwinnen: te hoge stoepen, schots en scheefstaande stoeptegels als gevolg van naar boven gekomen boomwortels, achteloos op de stoepen achtergelaten overbodig huisraad, slordig gestalde fietsen, vuilniszakken en meer ongeregelds dat de doorgang belemmert!
Dan maak je als rolstoeler ook het nodige mee als je met vrienden en vriendinnen in de binnenstad naar je oude, vertrouwde stamkroegen gaat. Juist in de binnenstad met haar vele oudere panden zijn de stoepen bij de ingang aan de (zeer)hoge kant, waardoor je er nauwelijks naar binnen kunt. De meeste hebben dan wel een hellingbaantje, maar die moet dan vaak eerst weer binnen worden gezocht en blijkt dan tot overmaat van ramp nogal eens aan de korte kant, waardoor hij veel te steil is en je zonder hulp echt niet binnenkomt. Eenmaal binnen is het meestal ook geen feest, zeker niet op drukke momenten in het weekend, want dan staan de stoelen en tafels zo dicht op elkaar dat het halve café eerst moet worden verbouwd voordat ik ook een plaatsje heb bemachtigd! Dan blijkt op enig moment dat mijn katheterzak (kunstig verstopt in een tas achter mijn rugleuning) nodig moet worden geleegd, maar bijna alle wc-deuren zijn te smal om er met je rolstoel naar binnen te kunnen. Het klinkt achterlijk, maar dan moet ik met een vriendin buiten op zoek naar een boom waartegen zij dan mijn zak kan legen en ik weer een paar uurtjes voort kan. Inmiddels ben ik er via een van mijn verpleegsters achtergekomen dat er achter de ‘Oude Geus’ een invalidentoilet is waar de zak kan worden geleegd. Dan moet je eerst in het café de sleutel gaan halen, waardoor het iedere keer weer een heel gedoe is. Voor zover ik weet is er in de hele binnenstad welgeteld 1 invalidentoilet! Al met al heb je intussen de aandacht van alle gasten op je gevestigd, wat ook weer niet de bedoeling is van een rustig avondje uit!
Als je met vrienden een avondje naar de bioscoop gaat, zit je meestal moederziel alleen op de plek die voor rolstoelers is gereserveerd en waar voor anderen geen stoelen zijn te bekennen. Niet leuk!
Gaan we, meestal met de familie, samen uit eten, dan is het probleem steevast dat de tafels te laag zijn om er met mijn rolstoel onder te kunnen. Gelukkig is het personeel altijd heel bereidwillig en komt met bierviltjes en andere spulletjes om de tafelpoten tot de gewenste hoogte op te krikken. Ook moet ik dan niet vergeten aangepast bestek mee te nemen, omdat ik met de gewone messen, vorken en lepels onvoldoende grip heb. In Het Roessingh hebben ze destijds met rolletjes schuimplastic mijn bestek voorzien van een steviger grip waardoor ik dat makkelijker kan hanteren.
Tenslotte wil ik het nog even hebben over het taxivervoer. Meestal gaat dat goed, maar er zijn momenten geweest dat ik heel lang heb moeten wachten. Toen mijn ouders hun 40-jarig huwelijksfeest vierden in de Broeierd, kon ik de rolstoeltaxi niet uit, omdat de vergrendeling van de stoel aan de vloer muurvast zat. Samen met een te hulp gesnelde zwager lukte het de chauffeur uiteindelijk en kon ik ook aan het feest deelnemen. Toen ik na afloop de regiotaxi bestelde, moest ik anderhalf uur wachten, omdat de chauffeur een verkeerd huisnummer had doorgekregen en pas in tweede instantie met veel vertraging bij de feestlocatie verscheen. Ook heb ik een tijdje geleden, na een afspraak in het Oldenzaalse ziekenhuis om 16.00 uur, tot 19.30 uur moeten wachten op een ambulance terug naar huis omdat er door de gladheid wat ongelukken waren gebeurd waardoor mijn urgentie wat minder hoog werd. Ik moet wel zeggen dat het personeel van zowel regiotaxi als ambulance altijd uiterst correct, buitengewoon vriendelijk en heel bekwaam is. Complimenten!
Toch is het zo dat je als gehandicapte engelengeduld moet hebben en een groot aanpassings- en incasseringsvermogen. Dat geldt voor mij zeker de laatste (bijna) 4 maanden, want zo lang lig ik intussen op bed met een decubituswond (gevolg van doorzitten in min rolstoel) die gelukkig voorspoedig aan het genezen is, maar dat vergt toch tijd. Binnenkort hoop ik ‘gewoon’ weer in mijn rolstoel te zitten en eindelijk weer aan het leven buitenshuis te kunnen deelnemen!
Karin
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
woensdag 3 februari 2010 |
Het zal je maar gebeuren deel 3
|
Het heeft een beetje langer geduurd voordat het derde verhaal kwam van Karin. Zij heeft namelijk een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen, maar is gelukkig weer thuis.
Het zal je maar gebeuren….(3)
Na bijna 3 weken ziekenhuis en 4 maanden Het Roessingh, ben ik dan eindelijk weer in mijn eigen huis; het is kort voor Kerstmis 2008 en dat vieren we met een feestelijke brunch in Bad Boekelo. We zijn mijn ouders, 2 zussen met hun wederhelft en kroost, en ikzelf. Heel leuk!
Eenmaal thuis kom ik er al snel achter dat de aanpassingen aan mijn huis, zoals die zijn besproken (een keer zonder mij, een tweede keer met mij erbij) in de praktijk wel eens lelijk zouden kunnen tegenvallen. Zo is er niet echt goed nagedacht over het feit dat de keuken ver van mijn woonkamer ligt en alleen maar door een smal gangetje daarmee wordt verbonden, wat niet echt handig is als je je daar met je rolstoel doorheen moet wurmen zonder muren te beschadigen. Die wil ik dus direct aan mijn woonkamer laten grenzen. Bovendien moeten kastdeurtjes, koelkast, magnetron, vaatwasser en oven worden voorzien van deuren die heel makkelijk opengaan, omdat mijn handfunctie (zeker met die slijmbeursontstekingen die ik om de haverklap heb) maar heel beperkt is.
Ook moet de badkamer ruim zijn en direct grenzen aan de slaapkamer, zodat de zorg mij makkelijk vanuit bed daarheen kan brengen voor toiletbezoek en onder de douche zetten. Bovendien wil ik een tillift aan een rail langs het plafond van slaap- naar badkamer. Ook wil ik graag een elektrisch bedienbare deur vanuit de woonkamer/keuken naar het terras. De aanvankelijk beraamde kosten voor de aanpassingen blijken met deze wensen echter 15.000 euro hoger uit te vallen dan bij de oorspronkelijke opzet. Dat is een probleem, want er zijn natuurlijk standaardbedragen die de gemeente beschikbaar heeft. Gelukkig is de heer van Twisk, die namens de gemeente de besprekingen voert, een meedenkend mens die wel ziet dat in mijn geval standaardaanpassingen niet voldoende soelaas bieden. Hij stelt voor dat aannemer, gemeente en ikzelf ieder 5.000 euro voor eigen rekening bijbetalen om alles wat ik wil ook te realiseren. Voor mij is dat natuurlijk een probleem, want het salaris van een onderwijsassistent is niet zo riant en het is nog maar de vraag hoe lang ik dat nog houd, want als ik blijvend invalide word, wat ik niet hoop, maar waar het toch wel naar uitziet, zal op niet al te lange termijn wel ontslag volgen en dan moet ik rondkomen van een uitkering die heel wat lager zal zijn dan mijn salaris. Mijn ouders zeggen dat ik toch met het voorstel moet instemmen en dat zij me wel zullen helpen.
Al met al zal het een ingrijpende operatie worden, vooral ook omdat muren voor een deel verdwijnen en op andere plaatsen juist weer moeten opgebouwd. Eind mei 2009 is de aannemer van plan met het werk te beginnen, dat naar zijn inschatting 6 weken in beslag zal nemen. Voor die periode moet ik dus naar andere huisvesting omzien, want bij mijn ouders intrekken is geen optie omdat hun huis ook niet bepaald rolstoelvriendelijk is. Daarvoor krijg ik alle medewerking van de gemeente en in korte tijd kan ik bij “De Beethoven” terecht, wat een prima locatie is, want het ligt nog geen 200 meter bij mijn ouders vandaan. Mooi is bovendien dat er een appartement beschikbaar is op de begane grond met uitzicht op een plantsoen en de Deurningerstraat, waardoor er nog wat leven in de brouwerij is. Voor alle zekerheid huur ik dat voor 2 maanden, omdat ik de aannemer wel erg optimistisch vind met zijn 6 weken. Bovendien moet ik zelf zorgen voor de aankleding en afwerking van de woning: schilderwerk, rolstoelgeschikte vloerbedekking (laminaat), raambekleding, tegels op het terras en nog wel meer dingen, waarmee ook nog wel wat tijd gemoeid is.
In mijn eigen huis kan ik niet douchen,omdat ik daar met mijn rolstoel onmogelijk binnenkan, dus ga ik daarvoor twee keer per week met de rolstoeltaxi naar Het Roessingh. In “De Beethoven” kan dat even later gelukkig wel.
Vanwege de korte afstand naar mijn ouders, ga ik daar regelmatig een hapje eten of lekker in de tuin zitten. Geregeld komen ook vriendinnen, collega’s, mijn zussen een hapje bij me eten, dat ze zelf klaarmaken of halen bij de Chinees of ‘de Mac’. Gezellig! Met mijn moeder ga ik erop uit om naar laminaat, gordijnen, lamellen en leuke spulletjes voor in mijn straks nieuwe huis te kijken en alvast te bestellen voor over een paar weken. Mijn vader, die net mooie grote tegels op zijn eigen terras heeft laten leggen, adviseert me om dezelfde te nemen, maar dan in een kleur die ik zelf mooi vind passen bij de rest van mijn huis. Intussen komt de notaris bij me op bezoek, omdat ik mijn hypotheek zal moeten verhogen om alles te kunnen bekostigen. Dat mijn huis meer waard wordt door alle aanpassingen is wel de verwachting.
Intussen wordt het bouwvakvakantie en de aannemer stopt ermee. Grote pech voor de onderaannemers (elektricien, keukeninstallateur, schilder en anderen) die wel verder willen, omdat voor hen tijd ook geld is. De aannemer heeft echter geen werkschema voor hen achtergelaten waardoor het een grote puinhoop wordt! Zo wil de schilder aan het werk, maar de muren zijn niet zodanig afgewerkt dat hij echt aan de slag kan. De man van het laminaat wil beginnen, maar dan zullen eerst cementresten en bouwpuin moeten zijn verwijderd. Dat gaat mijn vader met een zwager van me dan maar éven’ doen. Zo wordt het later en later en vraag ik de beheerder van ‘De Beethoven’ om een extra maand huur van mijn appartement. Dat kan, aardig genoeg, zonder dat ik daarvoor huur hoef te betalen! Het wordt eind juli en ik heb, nota bene op mijn 40e verjaardag, een afspraak met Dr. Snoek van Het Roessingh, die ook na mijn vertrek daar de supervisie heeft gehouden over mijn lichamelijk welzijn en de medische zorg die ik nodig heb. Geen overbodige luxe want spasmen in mijn benen en daarbij behorende pijn zijn aan de orde van de dag. Ook geregeld terugkerende blaasontstekingen, als gevolg van de verblijfskatheter, zijn een ware bezoeking waar je niet echt vrolijk van wordt.Als ik van het consult thuiskom, wacht me een grote verrassing: in een zaaltje van ‘De Beethoven’, waar mijn moeder me met een smoesje naar toe loodst, wordt bij mijn entrée een luid ‘Lang zal ze leven’ aangeheven door vrienden en vriendinnen, zussen en zwagers met de kinderen, oude en nieuwe buren, ooms, tantes, neven en nichten,collega’s, die allemaal, sommigen van heinde en ver, zijn gekomen om mijn 40e verjaardag luister bij te zetten. Verrassing van mijn ouders, die bovendien als gezamenlijk verjaardagscadeau geld (liefst 750 euro) voor een grote breedbeeldtelevisie hebben ingezameld. Met mij erbij zijn er precies 40(!) mensen; niet slecht als je bedenkt dat het nog volop zomervakantie is!
Op 3 augustus trek ik dan eindelijk in mijn prachtig verbouwde huis. Schilderwerk, laminaat, deels nieuw meubilair, het fraai betegelde terras met leuke hoge tafels en krukken waar ik met mijn rolstoel ook goed onder en bij kan, de prachtige badkamer en keuken, maken het samen helemaal af! Weliswaar duurt het nog tot eind september tot alles echt af is, bijvoorbeeld de elektrisch bedienbare deur naar het terras, de plafondlift en de keukeninrichting, maar voor het oog lijkt het in ieder geval al heel wat. Half september heb ik in het ziekenhuis een onderzoek om na te gaan of ik goed reageer op een bepaalde medicijnpomp, die in mijn buikholte wordt geplaatst met strengetjes naar het ruggenmerg, en die bij pijn en spasmen daarop reageert met een bepaalde dosis medicijn die dat moet verlichten. De test verloopt wonder boven wonder: de hele dag, want het duurt lang, ben ik vrij van spasmen en pijn. Ik vraag of ik snel aan de beurt ben, want ik kan niet wachten op definitieve plaatsing, maar ik blijk geduld te moeten hebben, want er is een wachtlijst en de operatie wordt maar een keer per maand uitgevoerd!
(4e en laatste deel volgt!)
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
|
Welkom! |
 |
|
Mijn naam is Margriet Visser, raadslid van het CDA Enschede.
Via dit weblog houd ik u op de hoogte! |
|
Laatste
postings |
|
|
|
|
Archief |
|
|
|
|
