|
zondag 24 oktober 2010 |
CDA en de oppositie
|
Na zeer onrustige maanden hebben we dan eindelijk een kabinet. Blij? Nou eerlijk gezegd niet. Maanden loop ik al te worstelen met de vraag, wil ik nog wel lid zijn van het CDA? Kan ik nog raadslid zijn van het CDA? Lange gesprekken tot diep in de nacht. Wat doet dit allemaal met mijn geweten? Kan ik mij nog in de spiegel bekijken? Maanden denk ik al, CDA, jullie horen in het oppositiebankje, 20 zetels verlies, denk daar maar eens over na! Toen kwam als klap op de vuurpijl, maandagavond in de Raadsvergadering een motie van D66! De strekking van de motie vroeg om een debat over de immateriële gevolgen en dan met name de gevolgen ten aanzien van omgangsvormen en de positie van individuen en bepaalde groepen in onze Enschedese samenleving.
Ik voelde mij beschaamd en boos! Hoe wordt in vredesnaam tegen ons, het CDA aangekeken? Moeten we hier een debat over voeren? Dingen die voor onze partij zo vanzelfsprekend zijn. Mijn vader zou zich in het graf omdraaien en mij diep, erg diep in de ogen kijken en zeggen: kind,stop met het geworstel, niet zeuren, schouders eronder, laat zien waar jij voor staat. Als raadslid kan ik wat betekenen voor de inwoners van de gemeente Enschede. Hetzelfde geldt voor het CDA landelijk. Piercing, hoofddoek, wat doet het er toe. Het gaat om mensen.
Wij zijn als 39 raadsleden allemaal lid van een partij, laten we vooral elkaar aankijken en er staan voor onze inwoners, ieder op zijn eigen manier, op basis van vertrouwen.
Margriet
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
 Reageer
|
|
vrijdag 22 oktober 2010 |
Armoede
|
Voordat ik raadslid was, was ik bestuurslid van de Stichting Leergeld. Deze stichting komt op voor kinderen uit arme gezinnen, zodat ze niet in een sociaal isolement komen. Kortom, betaalt de onkosten van lidmaatschap van sportverenigingen, of schoolreisjes etc. Dit jaar heeft de stichting al 1900 kinderen geholpen. Aan de ene kant heel dankbaar werk en aan de andere kant zie je als bestuurslid dus al het leed van mensen die echt van een minimum rond moeten komen. Soms van 30 / 40 Euro per week en dan alles: kleding, eten enz.
Nou voor dat geld lukt het dus niet en dan is het goed dat de voedselbank er is. Eigenlijk zou die overbodig moeten zijn. Het feit dat er een voedselbank nodig is zegt al genoeg.
Maar armoede is meer. Kinderen voelen zich buitengesloten, geen fiets, geen computer en de ouders voelen de onmacht, want je wilt voor je kinderen zorgen. Nou de fiets, computer daarvoor is de Stichting Leergeld er ook.
Dan lees ik deze week in de krant: Kabinet verergert armoede. Wethouders van enkele grote steden vrezen dat de armoede gaat toenemen, organisaties zoals Divosa en Kerk in actie vrezen dat ook.
Maandagmiddag a.s.had ik gelukkig al een afspraak staan met een predikant. Gesprek over o.a. ouderen, diakoniewerk en gezinnen met armoede.
Er moet bezuinigd worden, maar ik ga er dwars voor liggen dat te zoeken bij de mensen die nu al niet rond kunnen komen. Tegen die wethouders zou ik zeggen, het verdelen van budgetten heb je ook in de hand, niet alles op het Rijk afschuiven, zelf ook kijken wat kan en niet kan.
Kritisch zijn is goed, maar begin bij jezelf. Neem zelf je verantwoordelijkheid en handel er naar. Trouwens dit geldt ook voor raadsleden. Dan heb je recht van spreken.
Margriet
|
|
Gepost door Margriet Visser.
0 reacties
|
|
Reageer
|
|
|
Welkom! |
 |
|
Mijn naam is Margriet Visser, raadslid van het CDA Enschede.
Via dit weblog houd ik u op de hoogte! |
|
Laatste
postings |
|
|
|
|
Archief |
|
|
|
|
