Weblog Margriet Visser

Respect

2012-01-09T11:29:00.000+01:00

Als je een synagoge bezoekt draag je een keppeltje. Als je een huis in Japan bezoekt trek je je schoenen uit bij de voordeur. Als je iemand in Nederland verwelkomt, geef je een hand. Als je in de Verenigde Arabische Emiraten een moskee bezoekt als vrouw, draag je een hoofddoek. Dat heet respect betonen voor de overtuiging van een ander. Koningin Beatrix en Maxima deden het laatste en de PVV reageerde daarop met afgrijzen. Een wanvertoning werd het genoemd, een dieptepunt. De PVV verlangt van buitenlanders dat ze zich aanpassen in Nederland. Nu doen twee Nederlanders dat in het buitenland en reageert de PVV negatief. Ik hoop dat de Nederlanders eindelijk zoveel verstand hebben, dat ze zien dat het de PVV om het effect te doen is. Iemand die bij voorbaat geen respect voor een ander heeft, hoort niet zoveel aandacht te krijgen. Laat ze roepen in de woestijn. Reken er maar op, dat ze zich daar snel aanpassen.

Margriet

Monitoring, hoera!

2011-12-21T20:17:00.003+01:00

Goed nieuws! De PvdA vraagt het college op korte termijn een overzicht te maken van zowel alle landelijke als lokale maatregelen die ertoe leiden dat mensen minder inkomen ontvangen of meer uitgaven moeten doen.
Het is goed dat de PvdA er ook van doordrongen is dat bepaalde huishoudens bezuiniging op bezuiniging krijgen. De oorzaak daarvan is niet alleen het Rijksbeleid. Die hebben onlangs nog 1,5 miljoen extra aan de gemeente Enschede gegeven, om de effecten van diverse maatregelen op te vangen. Desondanks heeft een meerderheid van de Raad ingestemd met het korten van de langdurigheidstoeslag met 67%. Het CDA was mordicus tegen en daarom hebben wij gevraagd om dit effect te monitoren. Ook hier was de PvdA op tegen. Het CDA kreeg het verwijt dat de hele discussie voor de bühne was. Daarom zijn we blij dat de PvdA nu alle sociale bezuinigingsmaatregelen wil monitoren. Zijn ze blijkbaar tot de conclusie gekomen dat het monitoren nog niet zo'n gek idee was.

Margriet

Luxe

2011-11-11T11:57:00.000+01:00

Een punt dat de gemoederen aardig heeft bezig gehouden de laatste weken was het armoedebeleid. De discussie ging vooral over de langdurigheidstoeslag en de bijzondere bijstand. De meerderheid van de raad steunde het amendement van de PvdA. Het effect ervan is een korting op de langdurigheidstoeslag en die besparing weer inzetten bij de bijzondere bijstand. Dit omdat het college extra aanvragen verwacht voor bijzondere bijstand. Het CDA denkt er anders over. Wij hadden het armoedebeleid graag gelaten zoals het was. Nog niet gaan schuiven met geld, omdat het voor ons echt als bezuinigen voelt, Je stopt met het één en het geld daarvan schuif je naar een andere pot, waarvan je lang niet alles gebruikt. Ik zal u een voorbeeld geven:
Een vrouw, 56 jaar gescheiden en jarenlang geestelijk mishandeld door haar ex-man. Een bijstandsuitkering. Haar kinderen wonen ver weg, kleinkinderen ziet ze amper, omdat het reizen te duur is. Ze leeft erg geïsoleerd, omdat ze in haar jeugd een zwaar ongeluk heeft gehad en flink, erg flink beschadigd is in haar gezicht. Hiervoor krijgt ze een behandeling voor traumaverwerking. Haar wordt geadviseerd om te gaan sporten. Ze wil graag op zumba, een combinatie van dans en fitness. Kosten 25 per maand. Dit geld heeft ze niet, dus komt er een aanvraag voor bijzondere bijstand. Deze wordt afgewezen! Het valt onder de noemer luxe binnen de bijzondere bijstand. Een waar gebeurd verhaal, waar ik zo nog enkele van kan vertellen.
Nu de feiten: van de bijzondere bijstand is vorig jaar 200.000 Euro niet gebruikt. De hoeveelheid aanvragen blijft nagenoeg constant, ongeveer 3700 per jaar. De hoeveelheid afwijzingen verandert wel. In 2006 waren dat er 1500 en in 2010 2500. Het beleid wordt strenger. Cijfers van 2011 zijn nog niet bekend. Van het Rijk kwam 1,5 miljoen Euro extra voor de kwetsbare doelgroepen. Het armoedebeleid had van het CDA kunnen blijven zoals het was; algemene maatregelen en maatwerk daar waar nodig. Niet bezuinigen was een luxe die wij ons hadden kunnen veroorloven.

Margriet

Mauro en het CDA 2

2011-11-02T23:36:00.006+01:00

De laatste dagen bestook ik de fractie van het CDA in de Tweede kamer met mails. Vandaag heb ik één verstuurd naar Pieter Omtzigt. Zie de mail hieronder.

Dag Pieter,

Gisteren was het voor ons een feestdag. Anrike onze oudste dochter kreeg haar bul uitgereikt. Blij en trots zaten wij samen met onze andere dochter in het Atrium van de VU. Tijdens de speech van haar begeleider gingen mijn gedachten nog uit naar Mauro. We wisten nog niets van de stemming. Als je daar dan zo zit met je hele gezin besef je hoeveel geluk je hebt. Dat geldt ook voor Mauro. Opgenomen worden in een pleeggezin die voor hem een thuis hebben gemaakt. Dan hoor je het nieuws op de radio. Mauro krijgt geen verblijfsvergunning. Wij waren verontwaardigd. Hoe is het mogelijk dat niemand tegen heeft durven stemmen bij de fractie? Is de discipline dan zo groot, dat je alle gevoelens aan de kant zet?

Ik weet dat de fractie erg betrokken was bij Mauro, maar dat wil je dan ook zien in het stemgedrag. Jammer dat niemand heeft tegen gestemd.
Ik zou willen dat het CDA nu als de wiedeweerga bezig gaat met een regeling voor al die andere minderjarige asielzoekers. En zorg er in vredesnaam voor dat Mauro hier gewoon kan blijven. Wij als CDA praten maar over normen en waarden, ik heb ze gemist bij deze hele discussie.

Margriet
__________

Mauro en het CDA

2011-10-27T13:11:00.004+02:00

Vanmorgen was de maat vol en heb ik dit mailtje naar onze fractie in de Tweedekamer gestuurd.

Van: Visser-Voorn, G. (RD-RAAD-CDA)Verzonden: donderdag 27 oktober 2011 11:46Aan: Omtzigt P.H.CC: Fractie-CDA-totaal;voorzitter@cdaenschede.nl onderwerp: Re: Mauro

Dag Pieter,

Bijna twee jaar ben ik nu raadslid van de gemeente Enschede. Een functie die ik heb aanvaard met de kanttekening dat ik mij ten alle tijde in de spiegel aan wil blijven kijken. In de praktijk blijkt het soms lastig te zijn om gewoon authentiek te blijven, recht door zee, te blijven staan voor je standpunten. Ik wil een raadslid zijn dat niet gaat draaien, maar verbindingen gaat leggen en oplossingen zoekt. Tot zover lukt het mij ontzettend goed en ik kan mij nog steeds in de spiegel aankijken. Tot gisteren........MAURO.
Allereerst moet ik zeggen dat ik liever had gehad dat het CDA in de oppositie was gaan zitten. Zoveel verlies van zetels zegt genoeg. In de werkelijkheid werd het nog erger, regeren met gedoogsteun van de PVV. Graag had ik het anders gezien. Maar ik ben geen type om steeds te zeuren, dus ik dacht schouders er onder en laat dan nu maar eens zien wat het CDA waard is!
Over heel veel onderwerpen ben ik trots op het CDA, tot gisteren. Het zal toch niet gaan gebeuren dat Mauro daadwerkelijk op het vliegtuig wordt gezet. Ongeveer 700 kinderen die minderjarig zijn, staan op de lijst voor mogelijke terugkeer. Er zal ruimhartig worden gekeken of ze daadwerkelijk terug gaan. Waar zijn we hier nu in hemelsnaam mee bezig? 700 kinderen, die in angst en onzekerheid leven. Wat voor gevolg heeft dat voor hun verder leven? Willen wij daar als CDA aan meewerken? Ik realiseer mij heel goed in wat voor spagaat het CDA zit. Maar waar staan wij voor? Wat voor partij willen wij zijn? Leers deed al de suggestie, dat er een voorstel aankomt van de PvdA en de CU. Een voorstel om kinderen die acht jaar in procedure zitten automatisch een verblijfsvergunning te geven. In Tubantia vanochtend lees ik weer verhalen over wie er in het kamp-Verhagen zit. Wanneer zitten wij weer in ons eigen kamp? Het kamp van het CDA met een geweten, rechtvaardigheid, solidariteit.....? Schud de PVV van jullie schouders.
Eigenlijk horen wij geen resoluties in te dienen komende zaterdag. Hier had allang een beslissing over genomen moeten worden.
Ik hoop dat ik mij in de spiegel kan blijven aankijken als CDA-lid. Wat hebben jullie daarvoor nodig?

Margriet Visser
CDA Enschede

Kotmanpark

2011-10-19T16:10:00.002+02:00

Waarom mogen raadsleden beslissingen nemen over onderwerpen waar ze geen verstand van hebben? Eigenlijk zouden zij alleen beslissingen mogen nemen over zaken waar ze alles over weten. Ja toch?
Deze vraag is actueel omdat de VVD-woordvoerder tijdens de discussie over de ontsluiting van het Kotmanpark de fracties opriep met het voorstel van de VVD-wethouder in te stemmen omdat de raadsleden geen verstand van verkeer hebben. Ze noemde ze “goed bedoelde amateurs”op dit gebied. Ze zal bedoeld hebben “goed bedoelende amateurs “.
Die vergelijking viel bij sommigen heel slecht. Er zit namelijk een tweetal suggesties in. Eén van een technocratie, een democratie waar “deskundigen” (lees ambtenaren) het voor het zeggen hebben en twee, een brevet van onvermogen richting collega-raadsleden. Dit is volledig in strijd met de democratie zoals wij die kennen en nastreven. Het gaat om gelijkwaardigheid. Burgers, alle burgers mogen kiezen en zich kiesbaar stellen. Op het moment dat je groepen of individuen uitsluit op wat voor grond dan ook, ben je ondemocratisch bezig. Als je raadslid bent is het onmogelijk om over alle onderwerpen even kundig te zijn. Je eigen expertise telt mee, maar een slim raadslid heeft een groep deskundigen om zich heen, waar ze een beroep op kan doen. Dat betekent dat raadsleden soms over bepaalde onderwerpen niet alles weten en toch een gefundeerd oordeel kunnen vellen. Dan komen we bij Kotmanpark.
Van het CDA krijgt de hele procedure geen schoonheidsprijs. Gesprekken zijn er gevoerd waar de randvoorwaarden niet werden verteld. Een noodweg die altijd een noodweg zal blijven, een oversteek die toe was gezegd aan Schröder en niet zoals de wethouder zelfs in de Raadsvergadering nog zei, dat die door inbreng van Groen Links er was gekomen. Uiteindelijk is er in de raadsvergadering gekozen voor het amendement van het CDA, D66, PvdA en Groen Links , ondersteund door ES. Ook de VVD heeft uiteindelijk ingestemd met het voorstel met inachtneming van het door ons ingediende en aangenomen amendement. Soms begrijp ik niets van politiek. Het CDA is tevreden met de verkeersontsluiting en Van der Valk kan beginnen!

Margriet Visser

Trots

2011-07-07T00:45:00.000+02:00

Wij hebben in ons gezin de gewoonte om vreselijk lang aan tafel zitten. Praten, discussiëren enz. Het is een ramp voor een vriendje die voor het eerst meekomt, maar die slepen we er wel door heen. Zo kwam de laatste weken de slogan: Enschede de stad van NU als gespreksonderwerp op tafel. Zoals over elke slogan werd hier verschillend over gedacht. Mijn man zei, dat het een goede kapstok is, waar je veel aan op kunt hangen. Dat is een voordeel, maar ook een nadeel. Niet de stad van de toekomst, maar van nu? Anrike, onze oudste dochter had het over, modern, van deze tijd. Maar dat ben je toch altijd? Pauline de jongste, zei: nu wordt er geïnvesteerd, nu is er actie, waar blijft het begrip duurzaamheid, continuïteit? Is Enschede dan niet de stad van morgen? Je moet een slogan niet uit gaan leggen, maar invullen, zoals : Flevoland, ruimte voor……., of, er gaat niets boven Groningen. Voor de communicatie is dat gemakkelijk.
En wat zeg ik? Ik glimlach. Pauline heeft rechten gestudeerd in Groningen. Ze vond het een prachtige stad, maar miste Enschede. Miste ons, miste haar vriendinnengroep, kortom, Pauline koos voor Enschede en studeert nu nog maatschappelijk werk. Anrike heeft eerst in Enschede bedrijfskunde gestudeerd en koos voor de tweede studie sociale antropologie in Amsterdam. Kun je mensen en kinderen verleiden om hier te gaan wonen, of om weer terug te komen? Ik geloof er niet in. Kinderen willen hun vleugels uitslaan. Op eigen benen staan. Zo hoort het ook. Voor de één is Enschede NU, thuiskomen vanuit Amsterdam en voor de ander is Enschede NU, de plek die ze heeft gemist. Twee meiden, twee levens onlosmakelijk met ons en Enschede verbonden.
Trots mogen we zijn op onze stad en de dorpen.
Vul de slogan maar in zoals u wilt……….ik kies voor het gedicht van Bert de Haan:

Enschede is een stad om in te leven

Een stad om voor te zorgen

Dat doen we voor onze kinderen

Dat doen we dus NU voor morgen.

Een fijne zomer,
Margriet Visser

Met elkaar in gesprek

2011-06-26T15:34:00.000+02:00

Op initiatief van het CDA is de Raad akkoord gegaan met ons voorstel om een WMO-dag te organiseren. Doel was om samen met een aantal partnerorganisaties terug te blikken op de afgelopen beleidsperiode 2008-2011 en vooruit te kijken naar de komende beleidsperiode. De opzet van deze dag was informeel. Gewoon even vrij uit praten. Welke knelpunten en winstpunten zijn er de afgelopen beleidsperiode naar voren gekomen. Welke uitdagingen en bedreigingen kunnen we de komende beleidsperiode verwachten?
Voor mij was het een zinvolle bijeenkomst. Elke organisatie kreeg de mogelijkheid een antwoord op deze vragen te formuleren.
Een paar dingen vielen op: Alle organisaties willen beter samenwerken, alleen wat zijn de financiële gevolgen daarvan? Het nieuwe beleidsplan moet het gevoel van de mensen vertalen. Een nog betere positionering van het Zorgloket. Geadviseerd werd om thuis de gesprekken voeren. Je kunt dan even achter de voordeur kijken en op die manier kun je beter maatwerk leveren, want niemand is gelijk. Verder waren wij het allemaal wel eens dat onze mantelzorgers echt onze aandacht verdienen. Vooral de behoefte aan respijtzorg is groot. Even weg kunnen, even bijkomen van de zorg voor iemand, elke dag maar weer. In april jl heeft het CDA een motie ingediend voor heropening van de Zwanenhof in Zenderen. Een logeerhuis voor mantelzorgers. De wethouder wou deze motie niet steunen. Wel heeft hij toegezegd dat hij in overleg zou gaan met de Stichting Informele zorg en dit binnen drie maanden terug zou koppelen. Het wachten is op de terugkoppeling.
Kortom, we hebben nog een aantal slagen te maken.
Ben benieuwd hoe dit verder gaat.

Margriet

Stemverklaring

2011-05-25T10:39:00.005+02:00

Maandagavond j.l. stond de opvang van (ex-) verslaafden aan de Vlierstraat op de agenda. Een meer dan lastig onderwerp. Vanaf het begin dacht ik: waarom twee opvangtehuizen in één wijk?
Met meerdere mensen en instanties heb ik gesprekken gevoerd. Uiteindelijk neem je dan een wel overwogen beslissing.
Ik heb tegen gestemd! Tegen, omdat een tweede opvangmogelijkheid in de wijk Wesselerbrink, een opeenhoping van problemen tot gevolg kan hebben, waardoor de sociale veiligheid van de wijk in gevaar wordt gebracht.

Margriet

Vlas op de......

2011-05-23T11:37:00.003+02:00

Deze maandagochtend werd ik blij van een krantenbericht: Van Agteren vlast op een blauwe akker. Het idee ontstond in de nazit van de opening van de manifestatie De Kracht van Vlas, die tot en met 30 september in onze stad wordt gehouden. Minimaal dertig hectare vlasland is nodig, om het rendabel te maken. Vlas is een prachtig, duurzaam produkt met ontelbare mogelijkheden. Na honderd dagen kan er geoogst worden. In de krant staat dat er onder andere lijnolieverf van vlaszaad gemaakt wordt. Schildersbedrijf Van der Geest uit Enschede gebruikt deze verf. Het schildersbedrijf zit op de Josink es. Dit bedrijventerrein ligt dicht bij ......., juist de Usseleres!
Zou het niet mooi zijn om daar vlas te zaaien? Elk jaar een oogstfeest, met leuke kraampjes, muziek, dans enz. Maak er een echte toeristische trekker van, zou ik zeggen.Is het toch nog een klein beetje een "bedrijvig terrein". Kijk, daar word ik nou helemaal blij van en met mij vele anderen denk ik.

Margriet

Coalitie Overijssel

2011-04-16T10:08:00.004+02:00

Er is in Zwolle een coalitieakkoord. De Provincie gaat 981 miljoen investeren. Het meeste geld komt uit de verkoop van de Essent-aandelen. Groen links heeft al gezegd met alles bijna oneens te zijn. In de campagne van de Statenverkiezing noemde mijn man Dafhne Dertien een mooi, lief, wezentje. Deze week moest ik er weer even aan denken. Zij had het coalitieprogramma nog niet grondig kunnen lezen, maar wat ze had gezien, daar was ze al op tegen. Dit is dus het echte oppostie voeren. Nog bijna niets gelezen, toch ben je al tegen. Ik heb het wel gelezen en het ziet er goed uit!

Kotmanpark

2011-03-22T21:41:00.002+01:00

Dinsdag 12 april krijgen wij als raad het voorstel Kotmanpark. Bewoners zijn al een hele tijd met de gemeente in gesprek over de verkeersproblematiek, maar waren hevig teleurgesteld toen op de avond van 3 februari bleek dat geen van hun adviezen was overgenomen. Omdat ik wou weten of het proces van communicatie zuiver was verlopen en omdat ik de wethouder nog wat tips mee wou geven, had ik het onderwerp laten agenderen op de stadsdeelvergadering van 1 maart jl.. Het bracht flink wat reuring te weeg. Ik kan u het hele verhaal vertellen, toch lijkt het mij beter om zelf eens de bandopname te beluisteren.
Ga naar raad in beeld Enschede, dan stadsdeel West, u kunt dan luisteren naar de hele vergadering, maar het gedeelte van Kotman begint bij 01:58:29. Ongeveer 10 interrupties waren er nodig om tot een eind te komen.
Wordt vervolgd.............

Margriet

Geschikt of ongeschikt?

2011-01-28T23:34:00.003+01:00

In de jaren zeventig werkte ik in het Delfzicht Ziekenhuis in Delfzijl. Als ik een rotdag had gehad, ging ik naar de zeedijk. Even uitwaaien, de wind door je haar voelen en een sigaretje roken (dat deed ik toen nog).Vorig jaar zijn we, mijn man en ik, een paar dagen naar Groningen geweest. Om herinneringen op te halen.
Zo kwamen we in Heveskes, een dorpje dat werd opgeofferd aan de industrie. Alleen de kerk uit de twaalfde eeuw, een schuur en de graven op de zeedijk zijn onaangetast gebleven. Ik had het nog nooit gezien. Ik was volledig in shock! Bedrijventerreinen die gemaakt waren voor werk, welvaart in Noord-Groningen als compensatie voor het winnen van aardgas. Niets is er van terecht gekomen. Mensen zijn vertrokken, geen werkgelegenheid en ik zou er dood nog niet willen liggen. Voor mij was het een surrealistisch beeld. Onbegrijpelijk.
Afgelopen maandag stond de visie Bedrijventerreinen Netwerkstad Twente op de agenda. Een goed initiatief om de uitgifte van bedrijventerreinen door de Twentse kerngemeenten op elkaar af te stemmen. Deze week ben ik gaan rondtoeren langs industrieterreinen, ook langs de Usseler Es. Opeens moest ik denken aan Heveskes. Werkgelegenheid, welvaart, kaartenbakken leegmaken van het werkplein. Is deze Es geschikt of ongeschikt?
Gevoelens zet ik aan de kant, emoties buiten de deur en kijken met een helikopterview en vooral rationeel zijn. Toch zijn mijn standpunten dezelfde als toen ik gevraagd werd om op de lijst van het CDA te staan.
Ik heb onlangs een echtpaar geholpen met de verbouw van hun boerderij. Twee mensen die al meer dan 25 jaar in Utrecht hebben gewoond en gewerkt. Nu kiezen zij voor Twente om te gaan wonen en blijven werken in Utrecht. Waarom? Voor het landschap, rust, mooie boerderijen en zeiden ze: Enschede heeft bijna alles. Muziektheater, winkels, UT en een goed ziekenhuis. De aannemer kan aan het verbouwen, zijn personeel kan weer aan de slag. Materialen worden geleverd door bedrijven, cultuurhistorie wordt opgeknapt. Werkgelegenheid dus!
Wat is geschikt of ongeschikt? Aan de ene kant draag je zorg voor cultuur erfgoed en natuur en aan de andere kant wil je welvaart en vooral werkgelegenheid. Ik weet natuurlijk ook wel dat de vergelijking Heveskes met de Usseler Es geen goede is. Wat ik eigenlijk wil zeggen is: als er ontwikkeld moet worden, doe het dan op een verantwoorde wijze en alleen als het echt nodig is.

Margriet

Verdienen aan liefde

2011-01-13T16:43:00.000+01:00

Het eerste onderwerp voor mij dit jaar was de voortgangsnotitie Mensenhandel / Loverboys. Een onderwerp dat mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Als moeder van twee dochters , begrijp je de zorgen van ouders waarvan de dochter verliefd is geworden op een loverboy. Geen grip meer op je kind, verliefd als ze is op die“verkeerde”jongen. Wat begint als liefde wordt al snel gedwongen seks met anderen voor geld dat naar de loverboy gaat.
Zo gaat het ook met meisjes en vrouwen die onder valse voorwendselen naar Nederland zijn gekomen. Handel in mensen! Het was echt de ver van mijn bed show. Bij de voorbereiding van dit agendapunt voor de stedelijke commissie , schrik je je rot, als je met de betrokken instanties praat. Groepen meisjes die verdwijnen uit asielzoekerscentra en niemand die weet waar ze zijn. Een meisje van 14 jaar, dat niet weet dat ze in Nederland is, veelvuldig is misbruikt en inmiddels een paar kinderen heeft. Een vrouw, slachtoffer van mensenhandel, die op een opvangadres zit, wil niet eten, of drinken, wil niet uit haar kamer en wordt op straat gezet, omdat zij zich niet aan de regels houdt. Natuurlijk moet zo’n opvangadres regels hebben, maar om een zwaar getraumatiseerde vrouw op straat te zetten, die je net van de straat af hebt gekregen, lijkt mij het stomste wat je kunt doen.
Gelukkig wordt er flink aandacht geschonken aan deze problematiek en wordt nu ook ingezet op meer voorlichting op scholen. Voorlichting moet ook op asielzoekerscentra worden gegeven.
Het CDA heeft gepleit voor specifieke opvangplaatsen voor slachtoffers van mensenhandel/ loverboy’s. Een plek waar de vrouwen/ meisjes en hun kinderen deskundig worden opgevangen. Een veilige plek voor mensen die genoeg ellende hebben meegemaakt! Dat vereist in elk geval een betere coördinatie tussen betrokken instellingen.

Margriet

Vertrouwen in 2011

2010-12-30T14:53:00.008+01:00

Toen ik begin dit jaar op een verkiesbare plek van de lijst van het CDA kwam te staan, heb ik een flyer laten drukken met de tekst: Durft u mij uw vertrouwen te geven? Natuurlijk denk je dan als burger, hoezo, vertrouwen? Het vertrouwen in de politiek is sowieso al ver te zoeken. Dat blijkt wel uit de opkomstpercentages. Toen ik in de Raad werd gekozen, heb ik mij wel even afgevraagd, heb ik er wel vertrouwen in? Han Pape schreeft ooit een artikel, dat er te weinig ondernemers in de Raad zitten en ik was het zo met hem eens. Zakelijker moest het worden, niet zo lang vergaderen, meer ondernemerschap. Vandaag 30 december kijk ik met meer vertrouwen terug dan bij het begin. Enkele onderwerpen:
-De dorpsraad Boekelo, MBS en Ter Steege zijn weer met de gemeente in gesprek! De ruimtelijke oplossing is er al, nu nog het financiele plaatje. Betere communicatie over dit onderwerp zou mij meer vertrouwen kunnen geven over een goede afloop.
-In de Eikstraat is een aantal problemen direct opgepakt, na het organiseren van een bewonersavond. Tachtig mensen die de moeite hebben genomen om hierbij aanwezig te zijn. Dit geeft wel de ernst van de problematiek aan. Voor mij als raadslid is het belangrijk dat de gemeente de wateroverlast ook op korte termijn gaat oplossen. Dat vertrouwen moet de burger kunnen hebben.
-De motie van het CDA om een ouderenconferentie te organiseren en een pilot te starten om iedere oudere van 75 plus te bezoeken,gaf echt voldoening. Als je nu naar buiten kijkt en je ziet al bijna drie weken sneeuw, dan vraag je je toch wel af, hoe komt het met die ouderen die geen sociaal vangnet hebben? Hoe krijgen ze de boodschappen in huis, de hulp die ze nodig hebben?
Voor mij reden genoeg om hier flink de vinger aan de pols te houden.
Was ik overal over te spreken? NEE.
Ik had flink de smoor in, dat er een interpellatie voor nodig was om informatie over de Bleekerij te krijgen. Zo,n zwaar instrument, toch was dat nog de enige mogelijkheid, alles was al geprobeerd, rondvraag, agenderen enz. Het was veel beter geweest als we vooraf waren geinformeerd. Nu is het aan de wethouder! Niet 1 keer een memo, maar regelmatige informatie.
Alle bezuinigingen die mensen aangaan, wik en weeg je wel drie keer, helemaal als ze kwetsbaar zijn.
Verder valt er voor mij nog veel te leren. Ondernemerschap is heel wat anders dan raadslid, geduld is niet mijn sterkste punt, doorzettingsvermogen wel.
Laat 2011 het jaar van vertrouwen worden. Het elkaar kunnen vertrouwen ligt aan de basis van een succesvolle samenleving. Het zal toch niet zo zijn dat wij hier in de gemeente Enschede niet tot een succesvolle samenleving kunnen komen? We kunnen met z'n allen nog steeds meer dan we denken. Als we maar dénken!

Voor allen een fijne jaarwisseling

Margriet

soCiaal

2010-12-29T14:59:00.002+01:00

In Lelystad rijdt een bus, waar achterop staat: deze bus rijdt voor de Provincie Overijssel. Het is de bus die rijdt tussen Zwolle en Lelystad. Dan ben je dus bestuurder in de Provincie Flevoland, zit je in de dienstauto, komt de bus uit Zwolle van rechts, draait voor de dienstauto en je ziet de tekst! Knap balen, als je er als provincie Flevoland aan mee hebt betaald en je ziet het niet terug in de tekst.
A- sociaal of sociaal? Misschien iets beter moeten oppassen bij het tekenen van het contract.
Stel er rijdt een bus in Enschede met CDA er op. Waar denkt u dan aan bij de letter C? Een Christelijke partij of denkt u Commotie? Het was me het jaartje wel. Nu bij deze laatste CDA-actief van 2010, zal ik u zeggen waar de letter C voor mij voor staat, namelijk in de eerste plaats soCiaal!
S amen , O mzien , C d a , I nspiratie , A rmoedebestrijding , A rbeidsplaatsen , L even.
Samen: is voor mij, met u, Omzien: naar elkaar, CDA: een partij die staat voor het sociale beleid, Inspiratie: is voor mij geloven. Katholiek, moslim, protestant, geloven in wat betekenis voor u heeft. Armoedebestrijding: opkomen voor die mensen die onze hulp nodig hebben. Arbeidsplaatsen: zorgen dat die er komen. Leven: Wie wil het niet? Het gaat om de kwaliteit van het leven en dan ben ik weer bij het woord Samen. Met elkaar moeten we het doen.
Binnenkort rijdt er een bus van Enschede naar Zwolle, met achterop: Provinciale verkiezingen 2011. Mijn man zit in de bus. Ja hij staat op de lijst van het CDA voor de provinciale verkiezingen. Één ding kan ik u wel zeggen: soCiaal is hij zeker.

Fijne dagen. Veel geluk en gezondheid in 2011.

Margriet

Zie ginds komt.......

2010-12-05T16:00:00.002+01:00

Dinsdagavond jl. de laatste Stadsdeel West vergadering van 2010,
Ik heb de portefeuillehouder van De Bleekerij niet gezien!

Wederom had ik dit punt geagendeerd,
En met enkele vragen geprobeerd.

Antwoorden te krijgen,
Maar het college blijft nog twee weken zwijgen.

Het volgende punt was het Havengebied
Een mooi voorstel met een fors krediet.

Ondernemers zorgen voor een goed investeringsklimaat,
Maar het wordt een bespreekstuk in de Raad.

25 miljoen is heel veel poen.
Willen we de bespreking van het stadsdeel dan over doen?

Ook hadden we het over bouwkavels in Usselo,
U weet wel, het dorpje bij Boekelo.

Rijkswaterstaat voert met enkele bewoners gesprekken
Over het feit dat ze voor de N 18 moeten vertrekken.

Hier rust een taak voor college en gemeenteraad,
Om mee te denken voor een nieuwe plek in het dorp, als die behoefte bestaat.

Misschien is het in deze crisistijd dwaas,
Om te spelen voor Sinterklaas.

Toch zijn dit zomaar drie onderwerpen
Om de discussie eens wat aan te scherpen

Hoeveel tijd willen wij nog nemen, voor deze problemen?

Wordt de Bleekerij, een onderwerp van juristerij of wordt er tegemoet gekomen aan de burgerij?
Kan Usselo vertrouwen, dat er kavels voor de bewoners worden aangehouden?
Kunnen wij volgend jaar met de ondernemers in het havengebied,
samen zingen, zie ginds komt… het oh zo mooie Sinterklaas lied?

Margriet

Eikstraat / Welbevinden

2010-11-17T07:46:00.004+01:00

Stelt u zich eens voor. U woont in een buurt met studentenoverlast, wateroverlast, en een te smalle straat, waardoor uw huis bijna onbereikbaar is voor de brandweer of een ambulance. Zou u zich dan thuis voelen?
Prettig wonen, wil iedereen. Ook de bewoners van de Eikstraat. Na een bezoek en een gesprek met een aantal inwoners van de straat, heeft het CDA het stadsdeelmanagement West gevraagd een bewonersavond te organiseren. Die heeft onlangs plaatsgevonden. Ongeveer tachtig bewoners waren er! En een aantal ambtenaren en politie. Een avond vol emoties.
Het stadsdeelmanagement zit er nu boven op. Het belangrijkste is nu door te pakken. Geen natte kelders, dan maar tijdelijke maatregelen om de wateroverlast tegen te gaan. Zorgen dat de schimmel niet langer tot een meter hoogte op de muren staat. Twee studentenhuizen worden aangepakt. Daar zijn regels voor en die moet je handhaven.
Enschede is een studentenstad. Dat willen we graag zo houden. Is er een beleid? Alles concentreren in één straat, één buurt? Is het tijd voor een ander beleid, of is het beleid goed, maar wordt er niet gehandhaafd? Laat de verhuurder er op toe zien, dat het huis goed wordt onderhouden,
De bewoners van de Eikstraat zijn zuinig op hun huis, maar zien hun bezit door de verpaupering van de straat door hun vingers heen glippen. Moedeloos zijn ze en ten einde raad. Voor vele inwoners is het gevoel van een thuis in hun eigen huis ver te zoeken.
In de begrotingsvergadering van maandag jl. hebben wij hier aandacht voor gevraagd.

Margriet

De Bleekerij

2010-11-07T16:58:00.003+01:00

In juni jl. is de Blekerij in de raad aan de orde geweest. Zoals u weet waren er problemen over de invulling van deze nieuwbouwwijk in het centrum van Boekelo. Er is toen een CDA-motie Vertrouwen in Boekelo aangenomen. Drie maanden had de wethouder om met de andere partijen tot een gedragen plan te komen. Het eerste gesprek dat gezamenlijk plaats vond was 25 oktober jl.
Nu wordt het toch wel tijd om hier eens nader vragen over te stellen. In de volgende stadsdeelcommissie van 23 november a.s. zal dat hopenlijk plaats kunnen vinden.
Wordt vervolgd.

Margriet

CDA en de oppositie

2010-10-24T18:56:00.001+02:00

Na zeer onrustige maanden hebben we dan eindelijk een kabinet. Blij? Nou eerlijk gezegd niet. Maanden loop ik al te worstelen met de vraag, wil ik nog wel lid zijn van het CDA? Kan ik nog raadslid zijn van het CDA? Lange gesprekken tot diep in de nacht. Wat doet dit allemaal met mijn geweten? Kan ik mij nog in de spiegel bekijken? Maanden denk ik al, CDA, jullie horen in het oppositiebankje, 20 zetels verlies, denk daar maar eens over na! Toen kwam als klap op de vuurpijl, maandagavond in de Raadsvergadering een motie van D66! De strekking van de motie vroeg om een debat over de immateriële gevolgen en dan met name de gevolgen ten aanzien van omgangsvormen en de positie van individuen en bepaalde groepen in onze Enschedese samenleving.
Ik voelde mij beschaamd en boos! Hoe wordt in vredesnaam tegen ons, het CDA aangekeken? Moeten we hier een debat over voeren? Dingen die voor onze partij zo vanzelfsprekend zijn. Mijn vader zou zich in het graf omdraaien en mij diep, erg diep in de ogen kijken en zeggen: kind,stop met het geworstel, niet zeuren, schouders eronder, laat zien waar jij voor staat. Als raadslid kan ik wat betekenen voor de inwoners van de gemeente Enschede. Hetzelfde geldt voor het CDA landelijk. Piercing, hoofddoek, wat doet het er toe. Het gaat om mensen.
Wij zijn als 39 raadsleden allemaal lid van een partij, laten we vooral elkaar aankijken en er staan voor onze inwoners, ieder op zijn eigen manier, op basis van vertrouwen.

Margriet

Armoede

2010-10-22T12:12:00.002+02:00

Voordat ik raadslid was, was ik bestuurslid van de Stichting Leergeld. Deze stichting komt op voor kinderen uit arme gezinnen, zodat ze niet in een sociaal isolement komen. Kortom, betaalt de onkosten van lidmaatschap van sportverenigingen, of schoolreisjes etc. Dit jaar heeft de stichting al 1900 kinderen geholpen. Aan de ene kant heel dankbaar werk en aan de andere kant zie je als bestuurslid dus al het leed van mensen die echt van een minimum rond moeten komen. Soms van 30 / 40 Euro per week en dan alles: kleding, eten enz.
Nou voor dat geld lukt het dus niet en dan is het goed dat de voedselbank er is. Eigenlijk zou die overbodig moeten zijn. Het feit dat er een voedselbank nodig is zegt al genoeg.
Maar armoede is meer. Kinderen voelen zich buitengesloten, geen fiets, geen computer en de ouders voelen de onmacht, want je wilt voor je kinderen zorgen. Nou de fiets, computer daarvoor is de Stichting Leergeld er ook.
Dan lees ik deze week in de krant: Kabinet verergert armoede. Wethouders van enkele grote steden vrezen dat de armoede gaat toenemen, organisaties zoals Divosa en Kerk in actie vrezen dat ook.
Maandagmiddag a.s.had ik gelukkig al een afspraak staan met een predikant. Gesprek over o.a. ouderen, diakoniewerk en gezinnen met armoede.
Er moet bezuinigd worden, maar ik ga er dwars voor liggen dat te zoeken bij de mensen die nu al niet rond kunnen komen. Tegen die wethouders zou ik zeggen, het verdelen van budgetten heb je ook in de hand, niet alles op het Rijk afschuiven, zelf ook kijken wat kan en niet kan.
Kritisch zijn is goed, maar begin bij jezelf. Neem zelf je verantwoordelijkheid en handel er naar. Trouwens dit geldt ook voor raadsleden. Dan heb je recht van spreken.

Margriet

Eikstraat

2010-09-21T23:14:00.002+02:00

Tijdens de zomerperiode kwam er een uitnodiging van een bewoner van de Eikstraat. Hij vroeg aan alle politieke partijen aandacht te geven aan de problemen van de Eikstraat. Ik heb een afspraak gemaakt en een gesprek gehad met een aantal bewoners. Er zijn daar nogal wat problemen. Een een te smalle straat , overlast studenten, wateroverlast enz. Samen met de bewoners heb ik het verzoek gedaan bij stadsdeelmanagement West om een bewonersbijeenkomst te organiseren. De stadsdeelmanager stond hier direct positief tegenover.
De bijeenkomst staat gepland voor medio oktober.
We zijn er nog niet in de Eikstraat , maar er is wel een begin gemaakt.

Margriet

Vakantie

2010-08-31T22:45:00.002+02:00

Vakantie, een fijne tijd, zonder vergaderingen en schriftelijke of technische vragen. Gewoon lekker aan klungelen. Fietsen langs de Zeeuwse kust, glaasje rosé op het terras en wandelen langs het strand. Simpel maar o zo fijn!
Denk nou niet dat ik al die weken niets heb gedaan, want er was nog best wat aan de hand.O.a. een zorgboerderij in Boekelo, die wel wat hulp kon gebruiken, bewoners van de Eikstraat die aan de bel trokken. Prima, dat je dan ook echt iets kunt doen.
Inmiddels al weer druk voor a.s. maandag 6 sept. Een avond die in het teken staat van de WMO.
Het is nogal wat, wat op ons afkomt. Zelf heb ik er ontzettend veel moeite mee, om op kwetsbare groepen te moeten snoeien en bezuinigen of de wet aan te scherpen, hoe je het maar wilt noemen. Voor mij is het maatwerk, want niemands situatie is gelijk.
Verder zwijg ik maar over het CDA landelijk, het komt mij namelijk de neusgaten uit. Van mij had het CDA in de oppositie gemogen, pas op de plaats.

Margriet

Slopen

2010-07-24T15:27:00.004+02:00

Vandaag in Tubantia een artikel over de sloop van de sociale academie aan de Hengelosestraat.
Een prachtig stukje cultureel Enschedees erfgoed ( 30 vierkante meter glas in lood van Schoemaker) werd vorige week zomaar aan gruzelementen geslagen. Terecht dat de heer Marcel Kistemaker zich verbaast over de mentaliteit van de slopers. Zij deden hun werk.Ligt daar niet een verantwoordelijkheid voor de Gemeente? Achteraf deed iedereen hun best, om nog iets te redden van het kunstwerk, maar het kwaad was al geschied. Jammer, jammer, jammer! Wordt het nu niet eens tijd om alle aanvragen van sloopvergunningen door een ambtenaar te laten checken. Kijken wat is er aan karakteristieke en monumentale elementen aanwezig en niet alles zomaar slopen. Zoveel cultureel erfgoed hebben we niet meer in de Gemeente, ik zou zeggen ga daar veel bewuster en zorgzamer mee om. Ik stel het in de fractie aan de orde. Dit mag niet weer gebeuren.

Margriet

Boekelo

2010-07-03T11:04:00.001+02:00

Boekelo staat bekend als de Goudkust van Enschede, het Wassenaar van Twente. En dan kom je in het dorp en dan denk je: Hoe komen ze daar nou bij? Een simpele dorpsstraat, een café op de hoek. Wassenaar, alleen maar vanwege de Military? Eén keer per jaar jouw golden retriever uitlaten op een pas geoogst stuk maisland van de buren?Op het moment dat je dit schrijft weet je dat het dat niet is. Boekelo is wonen in een dorp, vlakbij een stad. Met daar alle voorzieningen, waar jij van meeprofiteert. En aan meebetaalt.
Als er een probleem is in het dorp, hoe reageer je dan? Langs lijnen van politieke partijen, religies of klassen? Of als mededorpsbewoners? In een dorp als Boekelo schuilt gigantisch veel kracht; creativiteit, doorzettingsvermogen, kennis, etc. Bundel deze krachten en zo’n probleempje als de Bleekerij is een fluitje van een cent. Maar het bleek in de praktijk toch iets anders.
Afgelopen maandag was het voorstel de Bleekerij in de raad en is een amendement van de VVD aangenomen. Het echte wonen langs het spoor kan niet meer. Een jaar geleden is er al een blok van 5 woningen geschrapt, schadeclaim als cadeau! Nu nog meer woningen weggestemd. Weer een schadeclaim? Het CDA mag er niet aan denken, in deze tijd van bezuinigen, er wordt geschrapt in de zorg en welzijn, terwijl dat mijn eerste prioriteit is. Omzien naar mensen, kwetsbaren, ouderen.
Gelukkig is onze motie om een werkgroep te vormen wel aangenomen, drie maanden tijd om met elkaar tot een gedragen plan te komen, alle partijen om tafel. Nu is het aan het college, zorgen dat het goed komt en niet na drie maanden zeggen,het ging niet. Nu is het tijd voor een leider,iemand die luistert en vraagt, zorg draagt voor een goed plan, geen schadeclaim, en niet het onderste uit de kan wil. Kom mij ook niet aan met de smoes van drie maanden is wel erg weinig. De ondernemers mentaliteit moet er in. Afmaken die klus.

Margriet

Groningen

2010-06-19T20:53:00.001+02:00

Deze week stond in de krant, dat bewoners van de tien verpleeghuizen van ZINN, met vestigingen in Groningen, Hoogezand en Haren, voortaan moeten betalen voor een blokje om. Als de bewoners samen met een medewerker een ommetje willen maken kost ze dat vijftien euro. Dat heeft directeur Wil Koopmans dinsdag bekend gemaakt.
Voor een uitgebreide douchebeurt of een uurtje zwemmen moeten de bewoners ook betalen. Douchen kost 21 euro en voor zwemmen moeten ze 42 euro op tafel leggen. Volgens de directeur heeft ZINN zelf geen geld voor deze extraatjes, zoals ze het noemt.
Ik heb in Groningen gestudeerd. Ik heb er gewerkt. Ik ga er regelmatig heen op familiebezoek. Soms ga ik er met mijn meiden winkelen. De stad voelt elke keer als een warm bad. Dit krantenbericht voelt echter als een koude douche.
Hoe is het in Enschede? Twee weken geleden was ik in een bejaarden/verzorgingstehuis in Enschede. Tachtig mensen krijgen in het tehuis extra zorg.’s Nachts zijn er voor die tachtig mensen 1 nachtzuster en 1 zwerfwacht! Je zou geen oog meer dicht doen. Wordt goede zorg een privilege voor rijke ouderen? Niet als het aan mij ligt!

Margriet

De kiezer heeft altijd gelijk.

2010-06-13T21:24:00.002+02:00

Afgelopen woensdag werd het CDA kamerfractie bijna gehalveerd. Terwijl de uitslag nog niet definitief was, legde Jan Peter Balkenende zijn functie als politiek leider al neer. Net zo snel als hij was aangewezen als lijsttrekker, was hij lijsttrekker af. Acht jaar leider van dit land en je wordt in 1 dag afgeserveerd. Dat is de basis van onze democratie,; de kiezer heeft altijd gelijk.
We moeten onze wonden likken en eens goed nadenken hoe nu verder?
Waarom ben ik hier in vredesnaam mee begonnen? Ik ben een romanticus, ik geloof in kleinschaligheid, in persoonlijk contact, niet in twitter of hyves.Betrokkenheid en vertrouwen. Ik moet mensen in de ogen kunnen kijken. Ik geloof in idealen, in de boodschap van het CDA, dat onze samenleving niet alleen gefundeerd is op eigenbelang. Er is meer tussen u en mij. Daarom ben ik de politiek in gegaan. En misschien Jan Peter ook.

Margriet

boeren en een grijze muis

2010-05-21T19:48:00.001+02:00

Wat is het imago van de gemeente Enschede? Als ik de westerlingen mag geloven, zijn we hier een stelletje boeren en leven wij in een ontwikkelingsgemeente! Als ik dit hoor, kan ik mij ontzettend kwaad maken, hoezo boeren? Laten we eens beginnen met FC Twente. Landskampioen, een feest met 100.000 mensen en ik vond het geweldig dat Peter den Oudsten bij Pauw en Witteman zei, zo’n feest en helemaal geen gedonderjaag. Ik dacht: dat kunnen ze mooi in hun zak steken.
Tien jaar geleden vond de vuurwerkramp plaats. Veerkracht is het goede woord! De opbouw van Roombeek, het doorzettingsvermogen van onze inwoners, terecht dat er een opera over is gemaakt; Wake. Ik heb de opera mogen zien en moet eerlijk zeggen het begin vond ik erg zwaar. Maar aan het einde zat ik met tranen in de ogen te luisteren en te kijken. Een gewone zaterdagmiddag die ontaardt in een nachtmerrie. Wat daar die middag is gebeurd, is voor niemand te bevatten. Laat staan als je het zelf meemaakt.
Ook na zo’n ramp hebben wij de mentaliteit van doorzetten, aanpakken, schouders eronder. Wordt het dan niet eens tijd dat wij het Calimero-effect van, zij zijn groot en wij zijn klein, wegdoen? Wij zijn helemaal niet klein. Een gemeente van bijna 160.000 inwoners, alle voorzieningen aanwezig. Een universiteit, een hogeschool, een groot ziekenhuis, rijksmuseum en andere musea, kennispark enz. Misschien moeten we ze beter gaan benutten, een sterke centrumfunctie creëren, gevarieerder winkelaanbod, meer sfeer in het centrum, niet alleen nieuwbouw, maar ook restauratie van oude panden. Het gevoel en het oog willen ook wat.
Hier is voor de politiek nog veel te doen. Enschede moet de echte hoofdstad van Twente worden. Van Enschedese bestuurders mag verwacht worden dat ze verder kijken dan de gemeentegrenzen. Gevraagd wordt een visie op de regio. Enschede kan niet zonder de omliggende gemeenten. De discussie over de regio is daar een goed voorbeeld van. Alle kikkers in de kruiwagen gaan hun eigen kant op. Het wordt tijd dat we een Twentevisie krijgen. Tenslotte heet de kampioen van Nederland niet voor niks; FC Twente.
Blijft alleen de grijze muis nog over. Kijkt u vrijdagsavond naar X- Factor van RTL? Daarin staat Maaike, een meisje uit Enschede. Maaike heeft wat over haar heen gekregen, niet alleen werd ze uitgemaakt voor grijze muis, dialect, kleding, uitstraling, alles was niet goed, behalve haar zang. Nu zijn we een aantal weken verder en iedereen is om. Alles is nu goed aan Maaike en zij is favoriet. Ik neem mijn petje af voor Maaike, ze bleef rustig, liet zich niet uit het veld slaan, bleef lachen, zette door en zingt de sterren van de hemel! Een super meid! Ik hoop dat ze wint, dus kijk even vrijdagavond en stem voor Maaike, want zij heeft de X-Factor en weet u, wij als gemeente ook, alleen die westerlingen zien dat nog niet!

Margriet

Dit blog is verplaatst

2010-04-28T19:48:00.001+02:00

Deze blog bevindt zich nu op http://margrietvisser.blogspot.com/.
Je wordt binnen 30 seconden automatisch omgeleid, maar je kunt ook hier klikken.

Als je een abonnement op een feed hebt, kun je dit bijwerken op
http://margrietvisser.blogspot.com/feeds/posts/default.

Ouderen waarderen

2010-04-25T14:47:00.002+02:00

Ruim 60 procent van de ouderen vindt dat zij onvoldoende waardering krijgen Dat blijkt uit een onderzoek van CNV Vakmensen onder 1400 leden van zestig jaar en ouder. Jammer, want heel veel ouderen doen vrijwilligerswerk en zonder vrijwilligers kan de maatschappij niet.
Stelt u zich eens voor dat alle ouderen zouden stoppen met vrijwilligerswerk, dan bleef er niets meer over van sommige organisaties. Ik ben bestuurslid van Stichting Leergeld en wij draaien bijna helemaal op vrijwilligers en de meesten zijn ouderen. Wij waarderen onze mensen enorm en dat weten ze ook.

Margriet

Genieten

2010-04-18T12:05:00.003+02:00

Vandaag ga ik spijbelen. Niks geen stukken lezen, niks studeren, niks geen bouwplannen maken. Nee, vandaag hoef ik van mij zelf niks.Echt een rustdag. Al weken stapelen zich de tijdschriften en nog te lezen artikelen zich op. Het studeren is niet zo geweldig de laatste weken, terwijl het examen er aan staat te komen. De afstudeerscriptie is in de maak en daar blijft het ook bij. Het is niet anders. Uiteindelijk komt alles goed, alleen nog niet vandaag. Vandaag is het weer FC Twente en mijn man gaat met vrienden kijken. Na afloop komt iedereen bij ons thuis en op zo'n prachtige dag vol met zon zet ik de rose maar vast koud.
Vandaag zag ik ook de eerste zwaluw en dat was al genieten.

Margriet

Raadslid

2010-04-16T00:12:00.002+02:00

Het is zo ver! Ik ben benoemd tot raadslid. Iedereen die een nieuwe functie heeft
gekregen, staat te trappelen om te beginnen. Vol met nieuwe ideeën, veranderingen
willen doorvoeren, de boel een beetje opschudden en een tik op je neus krijgen,
omdat je te veel en te snel wilt. Het hoort er allemaal bij. Met 20 nieuwe
raadsleden mag je verwachten dat er iets verandert. Ik denk dat wij allemaal denken,
nu aan de bak! Maar waar te beginnen? Mij is stadsdeel West toebedeeld.

Tijdens het introductieprogramma voor de raadsleden was ik dinsdagavond jl. in Oost.
Een prima avond; heel informatief en verhelderend. Enthousiaste wijkraden en
ambtenaren die enorm hun best doen om het voor de inwoners van Oost zo aantrekkelijk
mogelijk te maken. Ook hier was de stadsdeelcommissie voor een groot deel nieuw. Met
een nieuwe voorzitter, Ben Sanders van Burgerbelangen en een nieuwe wethouder,
Jeroen Hatenboer. Eerlijk is eerlijk, ze deden het prima.

Dinsdagavond a.s. is stadsdeel West aan de beurt. Ook hier een vrij nieuwe
stadsdeelcommissie met Margriet Visser voor het CDA. Als je de agenda ziet en je
wilt je inlezen, moet je bij de Griffie eerst de 50 cm. dikke stapel stukken
doorworstelen. Wil ik hier aan beginnen? Lezen, lezen, lezen? Nee, nee, nee! Nou,
een beetje misschien, want ik wil eigenlijk bij de inwoners zelf beginnen.
Rondkijken in de wijk, rondkijken in de dorpen, afspraak met stadsdeelmanagement.
Eerst wil ik alles zien. Dat zal het ook voor u zijn, wennen aan weer een nieuwe
stadsdeelcommissie, wennen aan Margriet Visser. Het zal wel lukken met ons. Ik sta
te trappelen om te beginnen en u weet het: Oost West, is erg best. Zuid Noord, is
ook akkoord!

Margriet

Benoemd

2010-04-11T23:23:00.002+02:00

Dinsdag 6 april ben ik dan toch nog benoemd als raadslid. Het was voor mij een bijzondere avond zo met mijn man en dochters in de raadszaal.
Ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor u als inwoner van deze gemeente. Ik zal in ieder geval mijn uiterste best doen.
Morgenavond beginnen we met de stedelijke commissie met onderwerpen als de nota informele zorg en de implementatie aanbesteding huishoudelijke hulp. Mijn dochters gaven mij bij de installatie een pen met inscriptie, eerst tot tien tellen . Niet omdat ik zo snel kwaad ben, maar wel dat ik er niet zo maar van alles uitflap. Wie weet helpt de pen.

Margriet

GroenLinks en AOW

2010-03-28T10:45:00.003+02:00

Als het aan GroenLinks ligt, komt er voor huisvrouwen GEEN AOW. Hoezo, doet een huisvrouw niets? Hoe durven ze , kijk bijvoorbeeld eens naar onze boerinnen, voor dag en dauw op, kinderen verzorgen, huishouding doen, samen met partner vee verzorgen, helpen op de boerderij en vaak wordt dit voor 12.00 uur gedaan. Dan komt de middag en avond nog!
Dus zeg niet dat huisvrouwen geen arbeid verrichten, alsof andere taken dan betaald werk niet zinvol zijn. Nee,dan liever de AOW naar 67 jaar.

Margriet

Werk aan de winkel

2010-03-26T16:28:00.001+01:00

Nr.6 / Werk aan de winkel.

In afwachting hoe het nieuwe college eruit gaat zien, lijkt het er steeds meer op dat ik weer Nr. 5 word en in de Raad kom. Spannend en ondertussen ben ik mij aan het inwerken.
Wat mij nog dwars zit, is de opkomst van de verkiezingen. In het VU magazine staat een artikel over de kloof tussen burger en politiek. Hoogleraar Harry Ganzeboom zegt dat die kloof wel meevalt en dat het vertrouwen in de overheid en politiek tussen 2002-2006 juist is gestegen, afgezien van een dipje in 2004. Vooral laagopgeleiden hebben minder vertrouwen in de politiek dan anderen. Waarom was de opkomst dan zo laag?
Ik denk ook dat het met die kloof tussen burger en politiek wel mee valt. Mensen zijn mondiger geworden, zien niet meer op tegen politici, artsen en notarissen. Wat ze missen is vertrouwen en respect. Er wordt gesjoemeld met onkostenvergoedingen, gesjoemeld met patiëntendossiers enz. Verkiezingsbeloften die na de verkiezingen aan de kant worden gezet. Ik kan mij voorstellen dat mensen denken, waarom moet ik stemmen? Het maakt toch niks uit! Moedeloos worden ze ervan en hier moeten de politici aan werken! Vertrouwen en respect moet je verdienen en dan komt het met de opkomst wel weer goed.
Ik hoop dat ik de komende jaren mijn steentje bij mag dragen en dat u denkt, Nr. 5 van het CDA kan ik vertrouwen. Mijn man doet het al 33 jaar en heeft er volgens mij nog geen spijt van gehad. Het worden pittige jaren met bezuinigen in het verschiet, maar laten we met elkaar het gesprek aangaan en proberen het beste er van te maken.
Dat geldt ook voor de aanstaande Tweede Kamerverkiezingen. Als de PVV de grootste partij wordt, daar krijg ik nou spanning van! Dan ben ik bang voor grote onrust, terwijl we tot nu toe in een rustig landje wonen. Een opkomst van 45% zou 9 juni dramatisch zijn, dus wees verstandig en ga in vredesnaam stemmen voor dat het te laat is!

Nr. 6 / Margriet Visser

Aardverschuiving politiek Den Haag

2010-03-12T13:04:00.002+01:00

Vanmorgen in de auto hoorde ik het nieuws over het aftreden van Wouter Bos. Hij wil meer aandacht besteden aan zijn gezin met drie jonge kinderen. Dat de PVDA Job Cohen naar voren schuift is een meesterzet. Het zal de PVDA ongetwijfelt heel veel stemmen opleveren. Gisteren liet Camiel Eurlings weten dat hij meer tijd aan zijn vriendin wil besteden en dus geen NR. 2 achter Balkenende wil zijn. Twee mannen die opeens hun hart volgen. Je moet wat over hebben voor de liefde.
Maar het zou mij niet verbazen als Wouter Bos burgemeester van Amsterdam zou worden en Camiel Eurlings burgemeester van Maastricht. En dan over een aantal jaren weer terug naar Den Haag? Ze zijn allebei jong en willen vast nog wel wat.

Bedankt.

2010-03-06T21:19:00.002+01:00

Bij deze wil ik iedereen ontzettend bedanken voor alle steun, kaartjes, lieve mails en bloemen.
Omdat het CDA 5 zetels had gekregen, dacht iedereen dat ik was gekozen en dat was niet zo.
Erwin heeft met voorkeurstemmen een raadszetel bemachtigd en het is hem van harte gegund. Stemmen is democratie en de lijst is vastgesteld. Wel ben ik eerstopvolgende , dus wie weet? Ook al zit ik niet in de raad, als er iets schroom dan niet om mij te mailen.

Margriet

Kelly

2010-03-01T20:55:00.007+01:00

In mijn verkiezingsflyer staat iets over kinderen, namelijk dat kinderen nooit de dupe mogen worden van de economische crisis. Eigenlijk mogen kinderen nergens de dupe van worden. Alleen dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Wat als je ouders niet meer voor je kunnen zorgen, wat als er nauwelijks naar je om wordt gekeken? Op een goed moment grijpt Jeugdzorg in. Deze instantie komt soms heel slecht in het nieuws en dat is niet altijd terecht.
Op mijn weblog laat ik een aantal mensen uit de gemeente aan het woord.Deze keer is het Kelly.

Kelly is een meisje van 8 jaar, dat in een pleeggezin is geplaatst. Het is geweldig wat haar pleegouders voor haar doen en niet alleen zorg maar ook haar liefde geven en aandacht.
Jeugdzorg staat hen met raad en daad terzijde en het belangrijkste is dat Kelly het geweldig doet.
Zo vlak voor de verkiezingen wou ik u dit vertederend stukje niet onthouden. Wat ook de uitslag mag worden a.s. woensdag, 1 ding heeft het mij al gebracht. Ik heb ontzettend veel lieve en leuke en aardige mensen mogen ontmoeten en vandaag op nationale complimentendag wil ik afsluiten met u allen een groot compliment te geven voor alles wat u doet voor de gemeenschap.

Verkiezingen

2010-02-22T21:18:00.002+01:00

De strijd is losgebarsten. Politieke partijen strijden om hun kiezers. Alles wordt uit de kast gehaald. De VVD geeft opdracht aan I&O Research om nog eens twee vragen toe te voegen aan hun peiling. Natuurlijk op kosten van de VVD. De PVDA heeft de kraam vol liggen met hebbedingetjes en blokjes kaas en lauwe chocolademelk. Alsof het allemaal niets kost.
Wij van het CDA houden het sober, moet ook in deze tijd. Wij hebben met kerst voedsel- pakketten weggegeven en dat voelt wel wat beter dan hebbedingetjes aanschaffen.
Verschil moet er zijn en dat is al te merken aan de campagne.

Emoties

2010-02-18T23:42:00.002+01:00

Nr. 5 / Emoties.

Alleen bij het woord emoties zult u al schrikken en denken waar gaat dit weer naar toe? Dit stuk gaat over emoties en drijfveren of te wel motivatie.
Zoals u misschien weet, studeer ik nog. Coaching en begeleiding. Voordat het echte coachen begint, worden wij eerst gescreend. Hoe zitten we in elkaar, waarom doe je bepaalde dingen. Super interessant en confronterend. Leuke testen die ik thuis gelijk ga uitproberen. Ik moet natuurlijk goed oefenen, dat begrijpt u wel.
Zoals iedere inwoner van de gemeente Enschede heb ik een aantal rollen te vervullen: de moeder, echtgenote, zakenvrouw, aspirant-raadslid enz. Voor iedereen is dat weer anders en aan emoties dan ook geen gebrek! Laat ik over mijn rollen eens iets vertellen.

Moeder zijn: misschien is deze rol alleen maar emotie. Blijdschap en dankbaarheid voor het feit dat we kinderen hebben gekregen, bezorgdheid als ze ziek zijn of later bij het uitgaan, boosheid, liefde die in alles overheerst en dan het moment dat je je realiseert, ze staan op eigen benen, wonen niet meer thuis en je weet dat het geweldige meiden zijn. Het vervult mij met trots.

Echtgenote: Al 32 jaar getrouwd en mijn man houdt zijn hart vast als ik aan het schrijven ben, hij is het stukje van vorige week van Jan de vuilnisman nog niet vergeten. Was voor hem ook een emotie; lachen. We hebben het goed en zijn er dankbaar voor.

Zakenvrouw: Ik help mensen o.a. om van hun huis een THUIS te maken. Meestal begin ik met buiten, ik ben stapel gek op de natuur en vind dat je dat vanuit het huis op alle manieren moet kunnen zien. Elke vogel, bloem en boom is meegenomen. Mijn liefde ligt bij boerderijen en oude huizen, eigenlijk alles wat oud is vind ik mooi. Hier in Twente kan ik mijn hart ophalen en ik kan mij vreselijk opwinden als er een oud huis of boerderij wordt gesloopt. Vernietiging van cultuur. Wij wonen in een oud huis (200 jr.) en in elk vertrek vind je wel iets van vroeger. Latjes waar de worsten aanhingen te drogen, op oude gebinten zijn hartjes gekerfd met initialen, een Bentheimerput in huis van 9 meter diep en het allermooiste is het schrijven wat ik vond op de houten binnengevel op de zolder.
Op 13 april 1922 schrijft Johan Wargerink:

eerste zomerdag,
voor die tijd immer vriezen en zeer slegt weer,
rogge en gras nooit zoo slecht gestaan,
verleden zomer alles verdroogd,
thans zeer beperkte hooivoorraad.
In al het vee dalende prijzen.

Ontroerend niet? Ook in 1922 had Johan Wargerink een emotie: ZORGEN. Dan moet je de gevel isoleren en welke idioot zou zo iets nou weg timmeren, ik niet, dus is er een mooi luikje voor gemaakt. En zo kom ik op mijn nieuwe rol.

Aspirant-raadslid: Hoeveel oude gebouwen hebben we nog in onze gemeente? Niet veel, dus ik zeg BEWAREN! Nieuwbouw beter? Nonsens. Ook oude gebouwen kun je prima isoleren. Natuurlijk kun je ook nieuw bouwen, alleen doe dat op een verantwoorde wijze, niet door middel van sloop van cultuurerfgoed! Elke keer als ik op de rotonde rij bij het Dishhotel, kijkt mij dat rode bakstenen gebouw van Euregio mij aan. Links zitten er onder elkaar ronde ramen en dan alleen een kale, lelijke muur. Wat zou het mooier worden met een oude boom er voor! Natuur is zo belangrijk. We zitten hier echt met ons allen in een prachtige gemeente. Veel groen, prachtige oude houtwallen, poelen. Daarom zorgt toerisme en recreatie ook voor extra arbeidsplaatsen.

Als je raadslid wilt worden, vraagt iedereen waarom wil je dit? Ik zeg dan altijd, omdat ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor de maatschappij. Dooddoener denkt dan iedereen, want dit wil elk raadslid. Toch blijf ik het zeggen, want na al die testen tijdens de studiedagen komt een aantal drijfveren / motivaties naar voren: rechtvaardigheid, hulpvaardigheid, zorgzaamheid, maar ook plezier, familiegeluk en humor.

Dat is wat ik wil voor de inwoners van de gemeente Enschede. De ouders zullen zich erkennen in mijn moederrol, want je wilt het beste voor je kinderen. Mijn rol als echtgenote ligt anders, want er is maar één met mij getrouwd en die is er mooi klaar mee. Als ondernemer ben ik blij met werk en ik denk dat dit één van de essentiële behoefte is van alle inwoners. In mijn laatste rol hoop ik door te groeien naar raadslid. Zorgen dat mensen werk hebben, tevreden zijn, goed wonen met de natuur in hun directe omgeving.
Het is een lang verhaal geworden en dat te bedenken dat ik nog veel meer emoties heb!

U gaat hopelijk binnenkort STEMMEN. Welke emoties spelen bij u mee?

Nr. 5 / Margriet Visser

Welzijn en inwoners van de gemeente Enschede

2010-02-14T19:30:00.002+01:00

Afgelopen vrijdag hadden de politieke partijen een uitnodiging van Alifa om eens een kijkje te nemen achter de schermen.
We zijn begonnen met een gezamelijk ontbijt met moeders en hun kinderen. Leuk, om met elkaar in gesprek te zijn met de kleintjes om ons heen
Daarna zijn we gaan kijken bij hun loodsenproject, een allochtoon die wordt gekoppeld aan een vrijwilliger die hem of haar wegwijs maakt in de gemeente. Toen zijn we gaan kijken bij het volgende project: jonge tienermoeders. De jongste moeder is dertien. Ik vond het heel indrukwekkend! Nog een presentatie van de Mast en de ouderen waren als laatste aan de beurt. We hebben gezamelijk met hen gegeten, dan merk je hoe belangrijk de mensen het contact met elkaar vinden. Dan is 1 keer in de week eigenlijk te weinig.
Met een hoop nieuwe ervaringen huiswaarts gekeerd. Met complimenten voor Alifa.

Strooien.

2010-02-11T23:20:00.003+01:00

Vanavond, 11 februari was ik bij de vergadering van Wijkraad Wesselerbrink. Elke keer is er weer veel animo van de buurtbewoners. Mooi om te zien, hoe betrokken iedereen is.
Het ging deze avond ook over het strooien. Het is voor de gemeente niet altijd gemakkelijk.
Dit jaar was er 2500 ton ! zout ingekocht bij Akzo. Bij een normaal jaar heeft de gemeente ongeveer 1600 ton zout nodig. Niet alleen de gemeente Enschede zit zonder zout; bijna elke gemeente in Nederland.
Gelukkig komt er binnenkort weer 400 ton zout richting Enschede, alleen , u moet zich eens voorstellen, een rondje Enschede strooien kost 35 ton zout. Van 400 ton kun je niet al te veel rondjes rijden.
Wees dus heel voorzichtig met rijden, ze doen dus echt hun best bij de gemeente!
Bovendien te veel zout inkopen is ook geen optie, want oud zout doet niks meer!

Binnenkort wordt het vast wel lente. Bij mij in de tuin is het al zover, ik heb sneeuwklokjes boven de grond staan.

Margriet

Het zal je maar gebeuren deel 4

2010-02-08T21:30:00.002+01:00

Hierbij dan het laatste verhaal van Karin, waarbij ik tot een grote ontdekking kwam. Hebben we in Enschede daadwerkelijk maar 1 invalidentoilet? Dit ga ik uitzoeken.
Ik hoop dat alle lezers van mijn weblog een beetje meer begrijpen wat het is om gehandicapt te zijn. Ik heb voor Karin diepe bewondering zoals zij met alles omgaat en nog positief is en blijft.

Het zal je maar gebeuren….slot

Waar loop je nou zoal tegenaan als je zo gehandicapt raakt als mij zo plotseling is overkomen? Laat me allereerst zeggen dat je vooral de moed niet moet laten zakken en zeker niet tegen jan-en-alleman moet roepen hoe zielig je bent, want daar schiet je al helemaal niets mee op. Een positieve levenshouding is, naast de nodige professionele medische en paramedische hulp en vooral ook de steun van degenen die je lief zijn, het allerbelangrijkste om je rug recht te houden, hoe moeilijk dat soms ook is.
Maar grote tegenvallers zijn er wel degelijk! Wat te denken van het feit dat je na een jaar je baan, waar je met hart en ziel aan verknocht was, verliest en je salaris, voortaan uitkering, ziet teruggaan tot 85 procent? Aanvankelijk was dat zelfs 70 procent, maar na een bezwaarschrift te hebben ingediend op grond van mijn zware handicap, kwam het UWV -de uitkeringsinstantie- daarop terug en besloot alsnog tot die 85 procent. Op zich is die teruggang al erg genoeg, omdat het leven juist duurder is geworden, maar dat je pensioenopbouw stokt en op dat lagere niveau blijft gebaseerd, is op termijn natuurlijk nog veel ingrijpender. Ook is het knap vervelend dat je vakantie-uitkering blijvend op die 70 procent wordt gebaseerd terwijl ik intussen heb gemerkt dat vakanties met mijn handicap juist een stuk duurder zijn dan voor valide mensen!
Ook is me wel duidelijk geworden uit de maandelijkse rekeningen dat gedwongen thuis zijn het nodige extra geld kost. Als je van 8 tot 5 buiten de deur aan het werk bent, staat niet bij jou thuis de hele dag de radio of tv aan, branden niet voortdurend de nodige lampen, en zit je op kosten van de baas achter de computer en niet die van jezelf, en ga zo maar door. Dat scheelt toch tientjes per maand, die ik heel goed voor andere noodzakelijke dingen kan gebruiken! Ook moet ik voor de dagelijkse verpleging en verzorging en de ingehuurde huishoudelijke hulp een forse eigen bijdrage betalen van een paar honderd euro per maand en dat hakt er behoorlijk in! Verder moet ik voor vakanties in parken met aangepaste huisjes voor de ingehuurde (para-)medische hulp en verzorging en gebruikte materialen het nodige extra betalen. Als mijn ouders me niet zo nu en dan wat zouden toestoppen of een rekening voor me zouden betalen, was mijn faillissement al gauw in zicht.
Dan ga ik er natuurlijk geregeld op uit om in het naburige winkelcentrum de inkopen voor mijn natje en droogje te doen, een cadeautje te kopen voor een jarig kind, en dat te doen wat ieder ander in winkels doet. Bij de grote supermarkten gaat het redelijk goed met mijn rolstoel, maar in winkels als Blokker en Kruidvat gaat het regelmatig mis. Daar staan de rekken zo dicht bij en tegen elkaar dat ik maar weinig manoeuvreerruimte overhoud en geregeld een hoog opgetaste stapel artikelen omverrijd. Dat leidt de eerste keer nog wel tot enige hilariteit, maar als een winkeljuffrouw dat voor de derde keer in een week overkomt en weer aan het opruimen moet, wordt ze daar toch niet echt vrolijk van. Erger is dat bij het verlaten van de winkels vrijwel altijd het alarm afgaat en dan zie je de mensen denken: ‘daar heb je weer zo’n gehandicapte op het dievenpad’ J!! Het allerergste is eigenlijk nog dat je bij een hogere opstelling van artikelen niets zelf kunt pakken, nergens goed bij kunt om het wat beter te kunnen bekijken en ga zo maar door. Dan kom je bij de kassa om af te rekenen en kun je niet bij het pinapparaat of je kunt je pasje niet zonder hulp door het gleufje krijgen. Dan voel je je pas echt onthand, al moet ik zeggen dat het personeel altijd heel behulpzaam is, zeker als ze je eenmaal wat beter hebben leren kennen, wat overigens ook voor heel veel klanten geldt.
Op weg naar de winkels heb je trouwens ook al de nodige hindernissen en obstakels moeten overwinnen: te hoge stoepen, schots en scheefstaande stoeptegels als gevolg van naar boven gekomen boomwortels, achteloos op de stoepen achtergelaten overbodig huisraad, slordig gestalde fietsen, vuilniszakken en meer ongeregelds dat de doorgang belemmert!
Dan maak je als rolstoeler ook het nodige mee als je met vrienden en vriendinnen in de binnenstad naar je oude, vertrouwde stamkroegen gaat. Juist in de binnenstad met haar vele oudere panden zijn de stoepen bij de ingang aan de (zeer)hoge kant, waardoor je er nauwelijks naar binnen kunt. De meeste hebben dan wel een hellingbaantje, maar die moet dan vaak eerst weer binnen worden gezocht en blijkt dan tot overmaat van ramp nogal eens aan de korte kant, waardoor hij veel te steil is en je zonder hulp echt niet binnenkomt. Eenmaal binnen is het meestal ook geen feest, zeker niet op drukke momenten in het weekend, want dan staan de stoelen en tafels zo dicht op elkaar dat het halve café eerst moet worden verbouwd voordat ik ook een plaatsje heb bemachtigd! Dan blijkt op enig moment dat mijn katheterzak (kunstig verstopt in een tas achter mijn rugleuning) nodig moet worden geleegd, maar bijna alle wc-deuren zijn te smal om er met je rolstoel naar binnen te kunnen. Het klinkt achterlijk, maar dan moet ik met een vriendin buiten op zoek naar een boom waartegen zij dan mijn zak kan legen en ik weer een paar uurtjes voort kan. Inmiddels ben ik er via een van mijn verpleegsters achtergekomen dat er achter de ‘Oude Geus’ een invalidentoilet is waar de zak kan worden geleegd. Dan moet je eerst in het café de sleutel gaan halen, waardoor het iedere keer weer een heel gedoe is. Voor zover ik weet is er in de hele binnenstad welgeteld 1 invalidentoilet! Al met al heb je intussen de aandacht van alle gasten op je gevestigd, wat ook weer niet de bedoeling is van een rustig avondje uit!
Als je met vrienden een avondje naar de bioscoop gaat, zit je meestal moederziel alleen op de plek die voor rolstoelers is gereserveerd en waar voor anderen geen stoelen zijn te bekennen. Niet leuk!
Gaan we, meestal met de familie, samen uit eten, dan is het probleem steevast dat de tafels te laag zijn om er met mijn rolstoel onder te kunnen. Gelukkig is het personeel altijd heel bereidwillig en komt met bierviltjes en andere spulletjes om de tafelpoten tot de gewenste hoogte op te krikken. Ook moet ik dan niet vergeten aangepast bestek mee te nemen, omdat ik met de gewone messen, vorken en lepels onvoldoende grip heb. In Het Roessingh hebben ze destijds met rolletjes schuimplastic mijn bestek voorzien van een steviger grip waardoor ik dat makkelijker kan hanteren.
Tenslotte wil ik het nog even hebben over het taxivervoer. Meestal gaat dat goed, maar er zijn momenten geweest dat ik heel lang heb moeten wachten. Toen mijn ouders hun 40-jarig huwelijksfeest vierden in de Broeierd, kon ik de rolstoeltaxi niet uit, omdat de vergrendeling van de stoel aan de vloer muurvast zat. Samen met een te hulp gesnelde zwager lukte het de chauffeur uiteindelijk en kon ik ook aan het feest deelnemen. Toen ik na afloop de regiotaxi bestelde, moest ik anderhalf uur wachten, omdat de chauffeur een verkeerd huisnummer had doorgekregen en pas in tweede instantie met veel vertraging bij de feestlocatie verscheen. Ook heb ik een tijdje geleden, na een afspraak in het Oldenzaalse ziekenhuis om 16.00 uur, tot 19.30 uur moeten wachten op een ambulance terug naar huis omdat er door de gladheid wat ongelukken waren gebeurd waardoor mijn urgentie wat minder hoog werd. Ik moet wel zeggen dat het personeel van zowel regiotaxi als ambulance altijd uiterst correct, buitengewoon vriendelijk en heel bekwaam is. Complimenten!
Toch is het zo dat je als gehandicapte engelengeduld moet hebben en een groot aanpassings- en incasseringsvermogen. Dat geldt voor mij zeker de laatste (bijna) 4 maanden, want zo lang lig ik intussen op bed met een decubituswond (gevolg van doorzitten in min rolstoel) die gelukkig voorspoedig aan het genezen is, maar dat vergt toch tijd. Binnenkort hoop ik ‘gewoon’ weer in mijn rolstoel te zitten en eindelijk weer aan het leven buitenshuis te kunnen deelnemen!

Karin

Het zal je maar gebeuren deel 3

2010-02-03T12:09:00.002+01:00

Het heeft een beetje langer geduurd voordat het derde verhaal kwam van Karin. Zij heeft namelijk een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen, maar is gelukkig weer thuis.

Het zal je maar gebeuren….(3)

Na bijna 3 weken ziekenhuis en 4 maanden Het Roessingh, ben ik dan eindelijk weer in mijn eigen huis; het is kort voor Kerstmis 2008 en dat vieren we met een feestelijke brunch in Bad Boekelo. We zijn mijn ouders, 2 zussen met hun wederhelft en kroost, en ikzelf. Heel leuk!
Eenmaal thuis kom ik er al snel achter dat de aanpassingen aan mijn huis, zoals die zijn besproken (een keer zonder mij, een tweede keer met mij erbij) in de praktijk wel eens lelijk zouden kunnen tegenvallen. Zo is er niet echt goed nagedacht over het feit dat de keuken ver van mijn woonkamer ligt en alleen maar door een smal gangetje daarmee wordt verbonden, wat niet echt handig is als je je daar met je rolstoel doorheen moet wurmen zonder muren te beschadigen. Die wil ik dus direct aan mijn woonkamer laten grenzen. Bovendien moeten kastdeurtjes, koelkast, magnetron, vaatwasser en oven worden voorzien van deuren die heel makkelijk opengaan, omdat mijn handfunctie (zeker met die slijmbeursontstekingen die ik om de haverklap heb) maar heel beperkt is.
Ook moet de badkamer ruim zijn en direct grenzen aan de slaapkamer, zodat de zorg mij makkelijk vanuit bed daarheen kan brengen voor toiletbezoek en onder de douche zetten. Bovendien wil ik een tillift aan een rail langs het plafond van slaap- naar badkamer. Ook wil ik graag een elektrisch bedienbare deur vanuit de woonkamer/keuken naar het terras. De aanvankelijk beraamde kosten voor de aanpassingen blijken met deze wensen echter 15.000 euro hoger uit te vallen dan bij de oorspronkelijke opzet. Dat is een probleem, want er zijn natuurlijk standaardbedragen die de gemeente beschikbaar heeft. Gelukkig is de heer van Twisk, die namens de gemeente de besprekingen voert, een meedenkend mens die wel ziet dat in mijn geval standaardaanpassingen niet voldoende soelaas bieden. Hij stelt voor dat aannemer, gemeente en ikzelf ieder 5.000 euro voor eigen rekening bijbetalen om alles wat ik wil ook te realiseren. Voor mij is dat natuurlijk een probleem, want het salaris van een onderwijsassistent is niet zo riant en het is nog maar de vraag hoe lang ik dat nog houd, want als ik blijvend invalide word, wat ik niet hoop, maar waar het toch wel naar uitziet, zal op niet al te lange termijn wel ontslag volgen en dan moet ik rondkomen van een uitkering die heel wat lager zal zijn dan mijn salaris. Mijn ouders zeggen dat ik toch met het voorstel moet instemmen en dat zij me wel zullen helpen.
Al met al zal het een ingrijpende operatie worden, vooral ook omdat muren voor een deel verdwijnen en op andere plaatsen juist weer moeten opgebouwd. Eind mei 2009 is de aannemer van plan met het werk te beginnen, dat naar zijn inschatting 6 weken in beslag zal nemen. Voor die periode moet ik dus naar andere huisvesting omzien, want bij mijn ouders intrekken is geen optie omdat hun huis ook niet bepaald rolstoelvriendelijk is. Daarvoor krijg ik alle medewerking van de gemeente en in korte tijd kan ik bij “De Beethoven” terecht, wat een prima locatie is, want het ligt nog geen 200 meter bij mijn ouders vandaan. Mooi is bovendien dat er een appartement beschikbaar is op de begane grond met uitzicht op een plantsoen en de Deurningerstraat, waardoor er nog wat leven in de brouwerij is. Voor alle zekerheid huur ik dat voor 2 maanden, omdat ik de aannemer wel erg optimistisch vind met zijn 6 weken. Bovendien moet ik zelf zorgen voor de aankleding en afwerking van de woning: schilderwerk, rolstoelgeschikte vloerbedekking (laminaat), raambekleding, tegels op het terras en nog wel meer dingen, waarmee ook nog wel wat tijd gemoeid is.
In mijn eigen huis kan ik niet douchen,omdat ik daar met mijn rolstoel onmogelijk binnenkan, dus ga ik daarvoor twee keer per week met de rolstoeltaxi naar Het Roessingh. In “De Beethoven” kan dat even later gelukkig wel.
Vanwege de korte afstand naar mijn ouders, ga ik daar regelmatig een hapje eten of lekker in de tuin zitten. Geregeld komen ook vriendinnen, collega’s, mijn zussen een hapje bij me eten, dat ze zelf klaarmaken of halen bij de Chinees of ‘de Mac’. Gezellig! Met mijn moeder ga ik erop uit om naar laminaat, gordijnen, lamellen en leuke spulletjes voor in mijn straks nieuwe huis te kijken en alvast te bestellen voor over een paar weken. Mijn vader, die net mooie grote tegels op zijn eigen terras heeft laten leggen, adviseert me om dezelfde te nemen, maar dan in een kleur die ik zelf mooi vind passen bij de rest van mijn huis. Intussen komt de notaris bij me op bezoek, omdat ik mijn hypotheek zal moeten verhogen om alles te kunnen bekostigen. Dat mijn huis meer waard wordt door alle aanpassingen is wel de verwachting.
Intussen wordt het bouwvakvakantie en de aannemer stopt ermee. Grote pech voor de onderaannemers (elektricien, keukeninstallateur, schilder en anderen) die wel verder willen, omdat voor hen tijd ook geld is. De aannemer heeft echter geen werkschema voor hen achtergelaten waardoor het een grote puinhoop wordt! Zo wil de schilder aan het werk, maar de muren zijn niet zodanig afgewerkt dat hij echt aan de slag kan. De man van het laminaat wil beginnen, maar dan zullen eerst cementresten en bouwpuin moeten zijn verwijderd. Dat gaat mijn vader met een zwager van me dan maar éven’ doen. Zo wordt het later en later en vraag ik de beheerder van ‘De Beethoven’ om een extra maand huur van mijn appartement. Dat kan, aardig genoeg, zonder dat ik daarvoor huur hoef te betalen! Het wordt eind juli en ik heb, nota bene op mijn 40e verjaardag, een afspraak met Dr. Snoek van Het Roessingh, die ook na mijn vertrek daar de supervisie heeft gehouden over mijn lichamelijk welzijn en de medische zorg die ik nodig heb. Geen overbodige luxe want spasmen in mijn benen en daarbij behorende pijn zijn aan de orde van de dag. Ook geregeld terugkerende blaasontstekingen, als gevolg van de verblijfskatheter, zijn een ware bezoeking waar je niet echt vrolijk van wordt.Als ik van het consult thuiskom, wacht me een grote verrassing: in een zaaltje van ‘De Beethoven’, waar mijn moeder me met een smoesje naar toe loodst, wordt bij mijn entrée een luid ‘Lang zal ze leven’ aangeheven door vrienden en vriendinnen, zussen en zwagers met de kinderen, oude en nieuwe buren, ooms, tantes, neven en nichten,collega’s, die allemaal, sommigen van heinde en ver, zijn gekomen om mijn 40e verjaardag luister bij te zetten. Verrassing van mijn ouders, die bovendien als gezamenlijk verjaardagscadeau geld (liefst 750 euro) voor een grote breedbeeldtelevisie hebben ingezameld. Met mij erbij zijn er precies 40(!) mensen; niet slecht als je bedenkt dat het nog volop zomervakantie is!
Op 3 augustus trek ik dan eindelijk in mijn prachtig verbouwde huis. Schilderwerk, laminaat, deels nieuw meubilair, het fraai betegelde terras met leuke hoge tafels en krukken waar ik met mijn rolstoel ook goed onder en bij kan, de prachtige badkamer en keuken, maken het samen helemaal af! Weliswaar duurt het nog tot eind september tot alles echt af is, bijvoorbeeld de elektrisch bedienbare deur naar het terras, de plafondlift en de keukeninrichting, maar voor het oog lijkt het in ieder geval al heel wat. Half september heb ik in het ziekenhuis een onderzoek om na te gaan of ik goed reageer op een bepaalde medicijnpomp, die in mijn buikholte wordt geplaatst met strengetjes naar het ruggenmerg, en die bij pijn en spasmen daarop reageert met een bepaalde dosis medicijn die dat moet verlichten. De test verloopt wonder boven wonder: de hele dag, want het duurt lang, ben ik vrij van spasmen en pijn. Ik vraag of ik snel aan de beurt ben, want ik kan niet wachten op definitieve plaatsing, maar ik blijk geduld te moeten hebben, want er is een wachtlijst en de operatie wordt maar een keer per maand uitgevoerd!
(4e en laatste deel volgt!)

Anne van der Meiden

2010-01-27T20:30:00.002+01:00

In het stukje van CDA actief Nr. 5/ inwoners gaf ik te kennen dat ik een aantal mensen aan het woord wou laten op mijn weblog. Deze keer een oudere en wat voor 1! Anne van der Meiden is misschien wel de meest krasse oudere van Twente. Niet alleen kras, ook intelligent, daadkrachtig, energiek, zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor mij is het een voorrecht dat hij iets wou schrijven , niet alleen omdat het Anne van der Meiden is, maar vooral wat hij schrijft,zodat we na kunnen denken. Ik hoop dat u dat doet, denken aan ouderen en paddestoelen.

Onder de paddenstoel van de ouderenzorg

Anne van der Meiden

Er gebeurt iets vreemds in de discussies rond het ouderenbeleid in ons land. We zijn getuige van breed opgetuigde verhalen n analyses over wat er allemaal gebeuren moet, voor wie en door wie en wat het kosten mag. Rapporten en specials van tijdschriften beschrijven breeduit wat krasse ouderen eigenlijk allemaal zouden moeten kunnen en willen: recepten om jong oud te zijn, jeugdig de negentig binnen te stappen. Mee blijven doen, attent zijn voor de kinderen en kleinkinderen, reizen als het kan en vooral meedenken. Sterke verhalen van mensen van bijna honderd die met eigen tanden nog noten kraken. En toch heeft dat voor mij als tachtig plusser iets vervreemdends. Gaan al die goed bedoelde rapporten en meningen wel uit van de werkelijkheid onder de paddenstoel van het ouder worden? Onder elke paddenstoel zit een mycelium, een zwamvlok, een wirwar van draden waardoor de paddenstoel zich voedt. Dat is de eigenlijke paddenstoel, het ware oude leven. Ga je op bezoek bij generatiegenoten in diverse woonoorden, dan sta je ineens voor de keiharde werkelijkheid van een groeiend onvermogen van ouderen, omdat vitale vermogens hen in de steek laten. Denken kunnen ze nog wel, zich zorgen maken over de familie ook, de krant lezen en TV kijken: geen bezwaar. Maar heel veel dingen redden ze niet meer. Armen en benen schieten tekort, de ambtelijke machinerie en de communicatieapparaten om hen heen sluiten velen van hen buiten, ze weten de weg niet meer in de papieren, zij vergeten op welke knoppen ze drukken moeten. Er is echt stille armoede, er is verborgen hartzeerte, er is angst voor lijden, er is bekommernis om kleine dingen, grote en lastige ongemakken, wegvallende sociale omgeving. Gewoon verlies aan mens-zijn, volgestopt met verhalen over loslaten en losgelaten worden. Er is veel ongeuite eenzaamheid op de laatste kilometers van de tocht. Kennen we die myceliums eigenlijk wel? Die wirwar van draden onder hun leven, waarvan maar weinig aan de oppervlakte komt. Of draaien we liever de promotiefilm van onze succesvolle zorgnummers af?
Moet de politieke aandacht zich niet ingraven in de zwamvlokken onder het bestaan van de ouderen, om er achter te komen wat er werkelijk huist?

Voedselbank

2010-01-27T18:25:00.004+01:00

Gistermiddag heb ik een bezoek gebracht aan de voedselbank. Onvoorstelbaar hoeveel werk daar wordt verzet door ongeveer 80 vrijwilligers!! De hele week zijn ze druk om alles voor de uitgiftedag op vrijdag klaar te zetten.Ruim driehonderd pakket! Gezien het gebrek aan ruimte zou de voedselbank zo snel mogelijk moeten verhuizen. Verder zou een vrachtwagen met laadklep ook een hele uitkomst bieden. Wie weet er nog 1 te staan?

Margriet

Het zal je maar gebeuren deel 2

2010-01-23T17:39:00.002+01:00

Hierbij deel 2 van het verhaal van Karin, die plotseling verlamd raakte.

Het zal je maar gebeuren….(2)
Daar lig je dan in het ziekenhuis. Ik deel, gelukkig maar voor een dag, de kamer met een heer die veel slaapt en als hij dat niet doet vrijwel bewusteloos is. De dwarslaesie die mij zo plotseling is overkomen, blijkt een hoge te zijn (voor kenners c6/c7), waardoor ik ook maar een heel beperkte handfunctie heb. Ik moet als een klein kind worden gevoerd door een verzorgende, wat ik pas weken later in Het Roessingh weer zelf kan al is dat niet gemakkelijk.
Ook mijn longen functioneren aanvankelijk zwaar onvoldoende waardoor ik de hele ziekenhuisperiode zuurstof krijg toegediend. De eerste vijf dagen krijg ik bovendien via een infuus een halve liter prednisson om de ontsteking, die mijn leven totaal op zijn kop heeft gezet, te remmen. Verder lijken ze in het ziekenhuis weinig voor me te kunnen doen, waardoor met spoed een kamer in Het Roessingh wordt aangevraagd. Op 13 augustus, 10 dagen nadat ik door die vreselijke ruggenmergontsteking ben getroffen, hoor ik dat er op 20 augustus een plaats voor me is gereserveerd.
Over de zorg en aandacht van het verplegend en verzorgend personeel, heb ik niet veel te klagen, al is het toch gek dat na de wisseling van de ploeg de nieuwkomers niet weten hoe gehandicapt ik ben, want de rode knop voor noodgevallen, blijkt telkens weer buiten handbereik te zijn geschoven!
De dagelijkse ziekenhuissleur wordt op gezette tijden verlevendigd door fysiotherapie en met name ook door hulp bij het hoesten om overtollig slijm weg te werken, want doordat ook mijn buikspieren het nauwelijks doen, kan ik niet echt hoesten, terwijl ik door een soms beangstigende benauwdheid door die longen die het niet goed doen, juist veel slijm produceer. Gelukkig wordt dat in mijn laatste ziekenhuisweek beter, want de longspieren zijn wat sterker geworden en zelfstandig ademen gaat weer redelijk en de zuurstoftoediening kan worden afgebouwd.
Ook krijg ik in die laatste week dagelijks training om in de rolstoel te leren zitten. Rijden is er echter niet bij, dat moet later in Het Roessingh gebeuren.
Het leuke van mijn 2,5 week ziekenhuis is dat ik ongelooflijk veel bezoek krijg: vrienden, vriendinnen, collega’s en directieleden van mijn school, en – heel leuk - leerlingen en oudleerlingen, neven en nichten die ik normaal maar zelden zie en van heinde en ver komende ooms en tantes, buren en uiteraard mijn ouders en zussen met man en kroost. Vaak zitten er 6 man naast mijn bed en op de gang nog een paar in de wacht, terwijl er maximaal 2 bezoekers zijn toegestaan. Toch leuk!
Op 20 augustus laat ik het ziekenhuis achter me en ga ik in de ambulance op weg naar Het Roessingh! Na het intakegesprek blijk ik , tot mijn teleurstelling, eerst nog een paar dagen in bed te moeten blijven, waardoor ik mijn hondje nog steeds niet kan zien! Dan wordt de rolstoeltraining in gang gezet, met een paar dagen 2 keer 15 minuten en dan 2 keer 30 minuten om te wennen. Na ruim twee weken zit ik er dan vrijwel de hele dag in, al moet ik 2 keer daags in bed om te rusten en 5 keer per dag worden gekatheteriseerd omdat ik niet zelfstandig kan poepen en plassen. Dat eerste gebeurt trouwens op de douchestoel boven de wc, maar lukt alleen door toediening van een laxeermiddel. Gek dat je door zo’n onverwachte handicap ineens weer een klein kind bent geworden als het gaat om hulp bij doodnormale dingen! In die periode krijg ik ook dagelijks fysiotherapie op bed, die er voornamelijk uit bestaat dat mijn handen, armen en benen worden doorbewogen.
Dan volgt de training in rijden met de handbewogen rolstoel en kan ik me eindelijk weer van A naar B verplaatsen! Dat gaat 2 weken goed, maar dan krijg ik door slijmbeursontstekingen in beide handen (overbelasting!) op eigen verzoek een elektrische rolstoel. Ook maak ik een begin met ergotherapie, fysiotherapie in de oefenzaal en activiteitentherapie. Vooral dat laatste spreekt me bijzonder aan, niet alleen omdat ik in mijn havopakket textiele werkvormen had, maar vooral omdat daar eindelijk niet wordt gepraat over je ziekte, maar over de gewone dingen van alledag, zoals ieder mens!
Belangrijk zijn ook de wekelijkse gesprekken met de psycholoog (hoe verwerk je je verdriet en leer je met je tekortkomingen omgaan) en de maatschappelijk werker (hoe zie je je toekomstperspectief en je maatschappelijk functioneren).
Omdat ik moeite heb met de gang van zaken op de verpleegafdeling, waar sommigen je minder aardig behandelen, ben ik in de klankbordgroep van de bewoners gaan zitten. Daar wordt naar je geluisterd en ook wat gedaan met je aanbevelingen.
Door de mooie (na)zomer zit ik vaak op het terras van Het Roessingh, waar Moby gelukkig ook vaak van de partij is, ga ik er vaak met bezoekers op uit om aan de overkant bij Wattez op het terrasje wat te nuttigen, eet af en toe met mijn ouders bij het eveneens naburige LaRoche en ga meestal op zondag naar mijn ouders die maar 5 minuten lopen vanaf het Roessingh wonen. Nu en dan ga ik met vriendinnen naar de Assinkhof waar ik me zeer amuseer, vooral doordat ik er eindelijk weer eens veel oude bekenden tegen het lijf loop. Jammer is dat de huisregels voorschrijven dat je maar 1 keer per week na 22.00 uur mag thuiskomen.
Grote pech is dat ik steeds meer spasmen in mijn benen krijg door overbelasting en hevige pijn in mijn rechterhand door aanhoudende slijmbeursontsteking. Daardoor kan ik nog maar een half uur per dag naar fysiotherapie. Begin december heb ik een gesprek met de maatschappelijk werkster die me naar mijn welbevinden vraagt. Ik zeg dat ik niet het idee heb dat Het Roessingh nog veel voor me kan doen en dat ik liefst op korte termijn naar huis ga!
Kort daarna is er het periodieke gesprek met artsen, therapeuten, verplegers en mijn ouders, waarbij in goed overleg wordt besloten dat ik 16 december weer naar mijn eigen huis zal gaan, waar ik na 3 augustus niet meer ben geweest! Intussen zijn een vertegenwoordiger van de gemeente, twee aannemers, installateurs en keukenspecialisten al in mijn huis geweest om de noodzakelijke aanpassingen te bekijken en een offerte uit te brengen. Zelf heb ik ter voorbereiding op mijn thuiskomst bij Livio al een verrijdbare tillift, hooglaagbed, antidecubitusmatras en via de gemeente een elektrische rolstoel geregeld. Mijn overbodige of niet langer bruikbare spulletjes zijn door mijn vader naar de zolder en door vrienden naar een opslagplaats elders overgebracht. Nog een leuk afscheidsetentje met mijn kamergenote Willy, met wie ik het prima kon vinden, haar man en mijn ouders, en ik ben op weg naar huis!
Waar ik allemaal tegenaan loop (was het maar waar!) in mijn eigen huis en in de buitenwereld, vertel ik in de volgende delen!
(wordt vervolgd)

Het zal je maar gebeuren

2010-01-20T16:57:00.005+01:00

Tijdens het gesprek met de lijstadviescommissie kwam naar voren dat zij mij op het oog hadden voor de WMO portefeuille. Ik was blij verrast, vooral omdat mijn hart ook ligt bij de kwetsbaren in onze samenleving. Niet dat ik nou zo'n soft-type ben, integendeel. Als bestuurslid van Stichting Leergeld heb ik vaak gedacht: Ik kan naar iedereen luisteren en mij inleven, maar echt weten hoe het is , kan ik niet, want ik ben nog nooit in zo'n situatie geweest. Toen ontstond het idee, laat eens een aantal mensen zelf hun verhaal schrijven. Niet met de bedoeling van, wat zijn ze zielig, maar meer van, waar zijn ze tegen aangelopen? Waar hebben ze behoefte aan? Dit met betrekking tot het gehandicapt zijn, vluchteling,of oudere zijn. Vijf mensen die iets willen vertellen. Een aantal verhalen bestaat uit enkele delen, omdat het te kort door de bocht is, om te denken dat alles op één A-4 past.

Deze week begin ik met Karin, een mooie vrolijke meid die....... Leest u zelf maar!

Het zal je maar gebeuren…. (1)
Op zondag 3 augustus 2008, 5 dagen nadat ik op mijn terras met familie en vrienden mijn 39e verjaardag heb gevierd, word ik ’s morgens wakker met een onbestemde pijn in mijn nek. Later op de dag bel ik mijn moeder met de vraag of ze misschien tantum of een ander middeltje tegen een stijve nek in huis heeft. Dat heeft ze wel en ze zegt dat ik maar even langs moet komen om me in te laten smeren. Ik zeg dat ik het eerst nog wel even zal aanzien en nog wat probeer te slapen. Dat lukt aardig, maar in de namiddag sta ik toch maar op om de dingen te doen die ik nog moet doen, al zijn dat er niet al te veel, want het is nog even zomervakantie voordat ik binnenkort weer naar mijn werk moet.
Overigens, mijn naam is Karin Schurink en ik woon alleen met mijn hondje Moby in een leuke straat in de wijk Deppenbroek met aardige buren . Ik ben in de bloei van mijn leven, heb veel vrienden en vriendinnen met wie ik regelmatig een avondje ga stappen, heb veel sociale contacten en een erg leuke baan op het Kottenpark als onderwijsassistent in de leerjaren 1 en 2, waarvoor ik net voor de zomervakantie mijn diploma heb gehaald. De leerlingen en ik kunnen prima met elkaar overweg!
Het wordt er trouwens met die nek in de loop van de dag niet beter op, maar ik moet nodig mijn hondje uitlaten, dus doe ik dat ook maar. Ik ben de straat nog niet eens helemaal uit of ik realiseer me dat ik de riem niet meer echt onder controle heb en dat het gevoel in mijn armen een stuk minder is dan normaal. Toch wel een beetje ongerust besluit ik zo snel als ik kan terug te gaan naar huis. Met grote moeite krijg ik, door beide handen te gebruiken, de sleutel in het slot en omgedraaid. Even later plof ik letterlijk op mijn bank en blijk tot mijn grote schrik vanaf dat moment niet meer te kunnen lopen!
Gelukkig heb ik vanwege het mooie weer mijn tuindeur open laten staan, waardoor mijn hulpgeroep wordt gehoord door een buurvrouw en haar dochter. Die bellen de huisartsenpost en een tijdje later stapt een dienstdoende arts naar binnen. Hij luistert naar mijn hart, voelt mijn polsslag en doet alles wat een dokter in zo’n situatie moet doen. Geen afwijkingen, waarschijnlijk een soort tijdelijke blokkade in mijn lichaam, is zijn conclusie, die binnen een paar uur vanzelf wel weer zal overgaan. De buurvrouwen zijn enigszins gerustgesteld en gaan weer huiswaarts na eerst mijn ouders te hebben gebeld, want ik ben er niet echt gerust op!
Mijn moeder is nog maar een paar dagen terug uit het ziekenhuis, waar ze een nieuwe rechterheup heeft gekregen en moet zich met een kruk voortbewegen. Dus komt mijn vader alleen en treft me half zittend, half liggend op de bank aan. Hij zal me die avond nog heel vaak anders proberen neer te zetten, omdat ik steeds weer onderuitzak. De uren gaan voorbij zonder dat er iets aan mijn lijf verandert, waarop hij me voorstelt een bevriende fysiotherapeut te bellen. Die zou misschien een betere kijk hebben op mijn verlammingsverschijnselen, gelet op de goede ervaringen die mijn moeder eens had toen ze ‘s ochtends wakker was geworden met een intens duizelig gevoel in haar hoofd en nek. De huisarts had een middeltje voorgeschreven dat niet echt hielp, maar een fysiotherapeut ontdekte vrij snel dat een halswervel verschoven was. Na een tweede behandeling was het leed geleden.
Zo gezegd, zo gedaan en even later staat de fysiotherapeut voor me. Na enkele minuten is zijn eenduidige conclusie dat het een neurologische kwestie is en dat opnieuw met de huisartsenpost contact moet worden opgenomen. Ook de tweede arts komt echter tot de conclusie dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de zaak weer in orde zal zijn. “U neemt haar gewoon mee naar huis en stopt haar in bed”, is zijn advies aan mijn vader. Die vindt dat een dom voorstel omdat hij mij nooit in zijn auto zal kunnen krijgen, laat staan de trap op naar bed. Na veel aandringen wordt dan uiteindelijk toch de ambulancedienst gebeld en even later ben ik op weg naar het ziekenhuis.
Mijn vader sluit intussen het huis af en neemt mijn hondje mee om die bij mijn moeder te ‘stallen’ alvorens ook hij richting ziekenhuis vertrekt. Daar wachten we een tijdje op de inmiddels gewaarschuwde neuroloog, een jongedame van mijn leeftijd of een beetje jonger. Die onderzoekt me en komt tot de conclusie dat ik me aanstel en dat er geen sprake is van een ernstige situatie. ‘Je kunt gewoon rechtop zitten, als je maar wilt, kijk maar..’, zegt ze en zet me met enige moeite overeind op de onderzoeksbank en laat me los! Mijn vader is gelukkig attent, springt naar me toe en weet me op te vangen, waarna we samen op de grond belanden. Na nog wat overbodig gekissebis, gaat de neurologe gelukkig overstag en lig ik even later in een bed op de 4e etage, afdeling neurologie.
Om half drie ’s nachts komt mijn vader eindelijk thuis, waarna hij mijn moeder met kruk naar boven weet te krijgen en haar in bed stopt. Nog even in de stromende regen mijn hondje uitlaten en de vreemdste dag van mijn leven zit er ook voor hem op. Ik lig gelukkig op de juiste afdeling en hoop er maar het beste van, al ben ik bang en ongerust en blijf ik de 4e etage met mijn hoogtevrees behoorlijk eng vinden!
De volgende dag wordt ik onderzocht door een arts en een psychiater, die ogenschijnlijk niet goed raad weten met ‘mijn geval’. ’s Middags vraagt een verpleegster me wanneer ik eigenlijk voor het laatst heb geplast. ‘Gisterenmorgen’, zeg ik, waarop ze kennelijk de dienstdoende arts heeft gewaarschuwd, die me ijlings door de MRI-scan laat gaan. Ook worden longfoto’s gemaakt en wordt zuurstof toegediend, omdat ik het benauwd heb, en tenslotte wordt nog een lumbaalpuctie gedaan. Ik zie zorgelijke gezichten, maar weet absoluut niet wat er met me aan de hand is. Eng is het wel. Wat later komt de neuroloog aan mijn bed en zegt dat ik hoog in mijn nek een ruggenmergontsteking heb die ze met prednisson willen onderdrukken.
Mijn zus Marieke, die met man en twee dochtertjes in De Eekmaat woont, heeft het verhaal intussen aan een buurvrouw verteld, die even later bij haar binnenstapt met een opengeslagen tijdschrift. ‘Moet je dit eens lezen’, zegt ze, ‘dit verhaal gaat over je zus Karin’! Het gaat over een meisje dat ook van het ene op het andere moment verlammingsverschijnselen vertoonde, maar die gelukkig na een tijd ziekenhuis en revalidatie weer aan de beterende hand is en zelfs weer kan lopen. Ze heeft de zeldzame ziekte ‘myelitis transversa’ die in Nederland maar zo’n 10 keer per jaar voorkomt en slechts in 30% van de gevallen helemaal geneest. Mijn ouders, die het blad van Marieke krijgen, houden het voorlopig maar uit mijn buurt!
Op woensdagmorgen moet ik naar het artsenteam dat me behandelt. Mijn ouders gaan gelukkig mee, want ik vrees het ergste. De uitslag: myelitis transversa! Behandeling heeft soms een positief resultaat, maar zeker niet altijd. Met deze verontrustende mededeling moet ik het doen!
(wordt vervolgd)

Wijkraad Wesselerbrink

2010-01-17T12:37:00.004+01:00

Afgelopen week was ik aanwezig bij de vergadering van de wijkraad Wesselerbrink.

Er was een goede opkomst. Woningbouwvereniging Domijn en een aantal mensen van de gemeente en de wijkagent waren aanwezig.

Als je dan in de zaal zit, merk je het enthousiastme van iedereen. Mensen zetten zich overal voor in om van deze wijk iets te maken.

Domijn vertelde over de voortzetting van het traject met betrekking tot bouw en inrichting van de wijken.

Van mijn kant vraag ik mij alleen af, wat moet je doen om de winkelcentra weer te vullen met ondernemers?

Een wijk kan nog zo mooi zijn, maar je wilt wel in je buurt de boodschappen en andere dingen kunnen halen.

Margriet

Respect

2010-01-14T23:30:00.003+01:00

Er staat bij ons in de wei een bord met de tekst: een respectvol 2010.
Mooi! Het is natuurlijk campagnetijd en ben blij dat ik mijn steentje bij kan dragen.
Toch moet ik wennen aan het idee dat dit op een bord moet worden gezet. Eigenlijk is het toch heel vanzelfsprekend zou je denken!
Met alle respect naar u allen toe, zullen we een beetje leuk met elkaar omgaan en niet alleen in 2010!

Margriet

sneeuw

2010-01-09T23:04:00.002+01:00

Houdt u van de winter? Ik wel. Alleen wordt het zo langzamerhand wel erg wit om mij heen.
Heerlijk zou ik anders zeggen, maar op de wegen is het uitkijken.
Mijn moeder woont een dik uur rijden bij ons vandaan. Ze is 85 jaar en hulpbehoevend. Natuurlijk ga ik naar haar toe, moet ook wel, want wie brengt b.v. haar vuilnis weg? Ze woont in een buurtje met allemaal ouderen. Niemand durft naar buiten gezien de gladheid. Dan weet je dus hoe belangrijk het is dat er goed wordt omgekeken naar ouderen.
Bij haar in de buurt staat een lagere school. Misschien een idee om de kinderen van groep 8 op pad te sturen om als maatschappelijke stage langs ouderen te gaan.
Maandag ga ik bellen!

Margriet

Een gezegend nieuwjaar

2010-01-03T18:40:00.003+01:00

Allereerst wil ik u allen een heel gelukkig, gezond en gezegend nieuwjaar toewensen.

Verder wil ik u via mijn weblog wekelijks op de hoogte houden van alles wat mij drijft en bezig houdt, zowel op politiek als persoonlijk vlak.
Ik hoop dat u het leuk vindt om deze berichten te volgen.

Margriet

Even voorstellen.

2009-12-31T15:33:00.004+01:00

Mijn naam is Margriet Visser-Voorn, geboren 14 oktober 1957 in Klazienaveen (gemeente Emmen).Ik heb 1 zus. Mijn vader deed in verzekeringen. Na de lagere school (met de Bijbel) en de middelbare school ging ik naar het Nederlands Instituut voor Doktersassistenten (NIOD) in Groningen. Na de studie ging ik aan de slag op de operatieafdeling in het Delfzicht ziekenhuis te Delfzijl.
Het werken op een operatieafdeling is erg interessant, toch miste ik het contact met de patiënten. Voor de operatie was er geen tijd en na de operatie waren ze onder narcose. Ik was nieuwsgierig hoe het verder met de patiënt ging, helemaal na een zware operatie. Uiteindelijk ben ik als leidinggevende in het Academisch Ziekenhuis te Groningen, bij de Bloedbank gaan werken. Dit was afwisselend werk, omdat je met donoren en patiënten ( die vaak ernstige vormen van kanker hadden zoals leukemie ) moest werken.
In die tijd leerde ik mijn man, Jan Visser, kennen. Inmiddels 32 jaar getrouwd. Twee dochters: Anrike (23) studeert in Amsterdam en Pauline (21) studeert in Groningen. Wegens werkzaamheden van mijn man veranderde ik enkele malen van baan. Zo ging ik van de Bloedbank Groningen, naar de Friese Bloedbank en in 1992 naar die van Enschede. Jammer genoeg moest ik zo’n 12 jaar geleden wegens een ernstige latex-allergie de gezondheidszorg vaarwel zeggen. Vind ik nog steeds jammer!
Naast heel veel hobby’s zoals bloemschikken,tuinieren, sporten, lezen en architectuur heb ik van de laatste mijn werk gemaakt. Ik heb een bureau voor projectontwikkeling op het gebied van wonen, landschap en binnenhuisarchitectuur. Ik kijk daarbij vooral naar de mensen die het pand gaan gebruiken. Waar liggen hun behoeften? Soms is het meer psychologie dan architectuur.
Mijn eigen interesses liggen vooral bij oude huizen, oude boerderijen, karakteristieke landschappen, enz. Vooral de cultuurhistorische waarde vind ik erg belangrijk, zowel in de stad als in het buitengebied.
Daarnaast ben ik bezig met een post-bachelor opleiding Coaching en Begeleiding in Utrecht, die ik in mei/juni hoop af te ronden. Verder doe ik vrijwilligerswerk voor het Landschapsfonds Enschede, waarvan ik bestuurslid ben en voor de stichting Leergeld Enschede, waarvan ik ook bestuurslid ben.
Het Landschapsfonds Enschede ondersteunt particulieren, die bijdragen aan onderhoud en herstel van het mooie buitengebied rondom Enschede, door bijvoorbeeld het aanleggen en onderhouden van houtwallen, kikkerpoelen en wandelpaden enz.
De stichting Leergeld Enschede wil voorkomen dat kinderen van 4 tot en met 17 jaar uit armoedegezinnen in een sociaal isolement terechtkomen. Gezinnen die een aantoonbaar lager inkomen hebben dan 120% van het bijstandsniveau, kunnen een bijdrage krijgen in de kosten van bijvoorbeeld school of buitenschoolse activiteiten.
Zo was voor mij het CDA een natuurlijke keuze. De normen en waarden van het CDA passen bij mij en bij mijn maatschappelijke gedrevenheid.
Verder hoop ik het Twentse Noaberschap uit te kunnen dragen, met aandacht en hulp voor elkaar en met grote betrokkenheid voor de ouderen.
Maar bovenal wil ik een volksvertegenwoordiger zijn, waar mensen een beroep op kunnen doen, bij problemen of vragen.
Dus schroom niet als er iets mocht zijn, contact met mij op te nemen. Voor zover het in mijn vermogen ligt, zal ik u zo goed mogelijk proberen te helpen.

Margriet Visser-Voorn

Testbericht

2009-12-25T15:19:00.000+01:00